سعادت مؤمن قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاها وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها « 1 » بهمهء اين آيات الهى قسم كه سعادت و رستگارى براى كسى است كه جان خود را از پليدى تطهير كند و روح خويش را از ناپاكى برهاند . بدبخت و ضرر كار كسى است كه بآلودگى گرفتار شود و به ناپاكى بگرايد . على ( ع ) فرمود : عنوان صحيفة المؤمن حسن خلقه « 2 » سر لوحهء كتاب سعادت بشر ملكات پاك و سجاياى اخلاقى او است . علائم مؤمن على ( ع ) در ضمن حديث مفصلى در بيان علائم مؤمن فرموده است : لا يحيف في حكمه و لا يجوز في علمه ، نفسه اصلب من الصّلد ، حياؤه يعلو شهوته و ودّه يعلو حسده و عفوه يعلو حقده . « 3 » مؤمن در مقام داورى ستم نميكند ، و در آنچه ميداند ظلم نمينمايد ، ايمان به خدا اراده‌اش را آنچنان نيرومند نموده كه گوئى روانش از سنگ سخت محكمتر است ، حجب و حياء ايمانى شهوتش را مهار نموده و راه سركشى و تجاوز را بر او بسته است ، مودّت و محبت روحانى بر حسدش غلبه كرده و به كسى رشك نميبرد ، سجيهء عفو و اغماض اخلاقى حسّ

--> ( 1 ) سورهء 91 آيهء 9 ( 2 ) بحار جلد 15 صفحهء 97 ( 3 ) سفينه ( خلق ) صفحهء 410