دچار خوف و هراس شود از ترس حيرت‌زده ميگردد ، اگر در گشايش امنيت قرار گيرد غافل مىشود ، اگر نعمت بر او تجديد شود دچار گردن‌كشى و بلند پروازى ميگردد ، اگر دچار مصيبتى شد تأثر و حزن او را رسوا مىكند ، اگر ثروتى بدست آورد دچار طغيان مالى ميگردد ، اگر فقر گريبان‌گيرش شد غرق اندوه مىشود ، اگر گرفتار تعب گرسنگى شد از ناتوانى زمين‌گير ميگردد ، و اگر در خوردن زياده‌روى كند از فشار شكم ناراحت مىشود ، پس كندرويها در زندگى بشر مضر است و تندرويها نيز مايهء ويرانى و فساد ، هر خيرى را شرّى و هر نوشى را نيشى است . و عنه عليه السّلام : الجوع خير من ذلّ الخضوع . « 1 » و نيز فرموده است : گرسنگى بهتر از ذلت سرافكندگى و زبونى است . لِلْفُقَراءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْباً فِي الْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجاهِلُ أَغْنِياءَ مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُمْ بِسِيماهُمْ لا يَسْئَلُونَ النَّاسَ إِلْحافاً . « 2 » انفاق خالصانه و توأم با عزّ و احترام ، شايستهء تهىدستان با شرافتى است كه در راه اعلاء حق به مضيقه افتاده‌اند و اكنون بر اثر ناتوانى ، قدرت كار و فعاليت ندارند ، بقدرى عفيفند كه اگر كسى از وضع واقعى آنها آگاه نباشد غنى و ثروتمندشان مىپندارد . اينان با عزّت نفس و مناعت طبعى كه دارند هرگز بذلّ سؤال تن نميدهند و از مردم تقاضاى عجز - آميز نميكنند .

--> ( 1 ) فهرست غرر ، صفحهء 125 ( 2 ) سورهء 2 ، آيهء 273