آدينه چهاردهم ماه ذى الحجة الحرام سنه 1352 هزار و سيصد و پنجاه و دو - مطابق 10 فروردين ماه باستانى - وفات كرد ، و پنج نفر فرزند ذكور از وى بهم رسيد : اول مرحوم شيخ محمد حسن كه « شرحى بر تهذيب علامه » مىنوشته و در مشهد در حيات پدر وفات كرده . دويم شيخ محمد تقى كه در ( 1347 ) بيايد . سيم حاجى شيخ محمد حسين كه در ( 1310 ) بيايد . و ديگر شيخ مرتضى و شيخ لطف اللّه كه هر سه زنده‌اند . رجوع شود بضميمهء « تاريخ علماء خراسان : 260 » « 1 » . * ( 1322 - وفات ميرزا ابو الحسن يغماى شاعر جندقى ) * جندق - بر وزن جعفر - نام قريه‌اى است در ناحيهء بيابانك كه مركز و قاعدهء آن ناحيه است و نيز خود آن ناحيه را علاوه بر بيابانك جندق نيز مىگويند ، و اين ناحيه به طول چهل فرسنگ و بعرض سى فرسنگ كه هزار و دويست فرسنگ مربع باشد در كوير مركزى ايران واقع و در ميان شهرهاى شاهرود و خراسان و اصفهان و يزد افتاده ، يعنى از طرف شمال و مشرق و مغرب بحدود خاك اين چهار شهر محدود و اما فاصلهء هريك از آنها تا مركز اين ناحيه كمتر

--> ( 1 ) آقاى حاج شيخ محمد باقر ساعدى خراسانى ( دامت افاضاته ) كتاب نفيس « تاريخ علماء خراسان » مرحوم ميرزا عبد الرحمن مدرس اول آستان قدس رضوى ( متوفى 1338 ) را بسال 1382 در مشهد مقدس طى 141 صفحه بطبع رسانيده و از ص 142 تا 319 ذيلى بر كتاب مذكور بعنوان « ضميمه تاريخ علماى خراسان » نگاشته‌اند كه همانند اصل حاوى مطالب گرانقدرى است . در ص 260 و 261 شرح حال حاج شيخ محمد باقر بيرجندى را نوشته‌اند كه با مرقومات متن مكمل يكديگرند و در ص 262 و 263 مختصرى از احوال پنج نفر فرزندان آن مرحوم را ذكر نموده و شيخ محمد حسن را گويد كه در 21 ماه رجب 1334 وفات يافته و در دار السياده دفن شده ، و درباره شيخ لطف اللّه توضيحى نداده ، و شيخ مرتضى را نوشته است كه از فضلاست و از آثار او كتابى در احوال حكيم نزارى بيرجندى بنام « نسيم بهارى » در 1344 چاپ شده و در خاتمه آن مجملى از احوال و آثار پدر و برادرش را ذكر نموده . م .