سنه 1210 قمرى مطابق سنه 1174 شمسى غرّهء محرّم الحرام . . . سرطان ماه برجى * ( 149 - تولد شيخ علىميرزاى شاه‌پور قاجار ) * وى فرزند فتحعلى شاه ( 1250 ) و خود از شاهزادگان زمان بوده كه شعر هم مىگفته و تخلص شاپور مىنموده ، و همانا او در شب چهارشنبه دهم ماه رجب الفرد اين سال ، چنان‌كه در « ناسخ التواريخ ، جلد قاجاريه : 245 » نوشته ، مطابق ( . . . جدى - . . . دلو ) ماه برجى از بطن مريم بيگم دختر شيخ عليخان زند چنان‌كه هم در ناسخ ( جلد مرقوم : 253 ) فرموده متولد شده ، و به همين مناسبت بنام جد امى خود موسوم ، و بعد از آن به شيخ الملوك ملقب گرديد . در « مجمع الفصحاء 1 : 36 » وى را عنوان نموده و هم در جلد قاجاريهء ناسخ و « مرآة البلدان ، ج 1 » و « منتظم ناصرى ، ج 3 » بتفاريق بسيارى از احوال او نوشته شده ، و اجمالا از همه چنين برمىآيد كه او در سنه 1224 بحكومت ملاير و پرى و زنگنه كه محل سكونت ايلات زنديه بوده منصوب شد و در سنه 1226 دختر ميرزا محمد خان قاجار دولو را تزويج كرد ، و در چمن سلطانيه جشن سور او به عمل آمد ، و در سنه 1242 در موقع جهاد علماء ايران با روسيه ، مأمور باقامت در قبه و بادكوبه گرديد ، و در سنه 1243 قبل از وقوع معاهدهء تركمان‌چاى باز بجنگ روس رفت ، و در سنه 1246 كه محمد تقى ميرزاى حسام السلطنه و محمد حسين ميرزاى حشمة الدوله باهم جنگ داشتند ، وى به طرف‌دارى حشمة الدوله براى جنگ با حسام السلطنه ببروجرد رفت و شكست خورد ، و بالاخره در زمان پدر روزگارى دراز در ملاير و تويسركان بحكومت بسر برد ، و همواره در آن ناحيه بعيش و طرب و لهو و لعب مىگذرانيد ، بلكه مرتكب بعضى از أعمال قبيحهء ديگر كه در جلد قاجاريه ناسخ در وقايع سال 1247 نوشته نيز مىگرديد ، و بعد از وفات پدر مانند بسيارى ديگر از شاهزادگان از حكومت ممنوع شده و بكنجى آرميد تا بنص جلد قاجاريه مرقوم ( ص 405 ) در سنه هزار و دويست و شصت و سه در تبريز رخت حيات به سرمنزل ممات كشيده و وفات كرد و در « مجمع » اين اشعار را از او آورده :