آراء و ديانات يا ملل و نحل ما . همچنين گنومولوگى يونانى و اندرزنامه‌هاى ايرانى كه در آن پندها ( گنوماى « 163 » ) ( مانند نگارش سكستوس و سكوندوس ) ياد مىگردد و همچون جاويدان خرد مشكويهء رازى و مختار الحكم ابن فاتك كه ريشهء ايرانى و يونانى دارند ( پترز 124 ) . سوم - شناخت رهبران و ياد دسته‌هاى رهروان و پيروان آنان كه در روزگاران دراز پس از آنها آمدند و بازشناسى اين دسته‌ها ( 22 ) همان كه به يونانى ديادوخوس يا طبقات « 164 » گويند درست مانند خداىنامه و شاه‌نامه و تاريخ وزراء و طبقات الامم و الحكماء و النحاة و الفقهاء و الرواة و القراء ما ، همچون دفترهاى : 1 - سوتيونس « 165 » ( برون 24 ) كه ديوگنس ( 2 : 12 و 5 : 86 و 7 : 86 و . . . ) و اوناپيوس در آغاز نگارش خود از وى ياد كرده است . 2 - سوسيكراتس « 166 » رودسى ( ديوگنس 1 : 107 ) . چهارم - گزينش يكى از چند انديشه و گرايش بدان و برترى نهادن آن و بازشناختن آنچه با آن همانند يا نزديك است و تباه وانمود كردن آنچه با آن ناسازگار مىباشد ( هرسيوگرافى ) . اينجا است كه كار به جدل كلامى يا آپولوژتيك ميكشد و پاى استدلال در ميان ميآيد . اريوس ديدومس « 167 » دوست اگوستوس گزيده ( اپيتومس ) دارد كه در آن چندين پندار و راى را با هم سنجيده و فيلسوفان را مانند رواقيان به سه دسته منطقى و طبيعى و اخلاقى بخش كرده است . نگارش او براى استوبايوس در اكلوگا « 168 » سرچشمه‌اى ارزنده

--> ( 163 ) - Gnomai ( 164 ) - Succession ( 165 ) - Sotiones ( 166 ) - Sosiocrates ( 167 ) - Didvmes ( 168 ) - Ecloga