مسكنت و افتادگى و افكندگى . و چون آداب فرايض خود به فعل آورديد و عيدهاى خود را كرديد و به منازل خود رجوع نموديد ؛ از روى خوشحالى و شكفتگى ملاقات كنيد با اهل و اولاد ، آنگه به خاطر آريد ارباب فقر و مسكنت را و مدد كنيد ايشان را به احسان « 38 » و التفات و نيكويى و مواسات . 6 ، 50 - و فرمود : غمزدگان و محنت رسيدگان را غمخوارى و يارى نمائيد ، و گرفتاران و بنديان را عوض دهيد از مال ، و ايشان را برهانيد . و علاج مريضان كنيد . غريبان را ضيافت و مهمانى نمائيد . و گرسنگان را سير سازيد ، و تشنه‌ها را سيراب گردانيد ، مصيبت و ماتم‌زدگان را تعزيت و پرسش كنيد . مظلومان را از دست ظالمان خلاص سازيد ، غمگينان را غم زياده مسازيد ، يارى و معاونت بر غم منمائيد ، بلكه ايشان را بپرسيد و دل دهيد و يارى كنيد به سخنان خوب و كردار نيكو . و اگر ازين‌ها وقتى به شما المى رسيده باشد ببخشيد و درگذريد ، و به همان عقوبت و كلفتى كه گرفتارند اقتصار كنيد . 6 ، 51 - و فرمود : دوستان خود را اول بيازمائيد پيش از آنكه اعتماد بر ايشان نمائيد ، و در اعتماد كردن پيش از امتحان تعجيل مكنيد ، تا به آخر ندامت نخوريد و از ايشان « 39 » مضرت به شما نرسد . 6 ، 52 - و فرمود : هر كرا به حسب بخت و طالع حق سبحانه و تعالى به كرامتى و نعمتى ممتاز گرداند ، بايد كه بر برادر مؤمن فخر و تكبر نكند ، و اين فضل و زيادتى را وزنى ننهد ، كه اغنياء و فقراء را خدا آفريده است ، و پيش خدا هر دو مساوىاند . 6 ، 53 - و فرمود : در وقت غضب زبان را از گفتن كلمهء « 40 » فحش نگاه داريد [ 17 - ب ] كه باعث عيب و عار و منقصت است ، و مستلزم مسخرگى

--> ( 38 ) - د : مدد كنيد با اهل و اولاد ايشان به احسان . ( 39 ) - اساس ، س و ت : و ازو مضرت . ( 40 ) - اساس ، س و ت : « كلمه » ندارد .