هو بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ سپاس مر خداوندى را كه از « ن » 1 آن‌چه را كه در قلم بود بيرون كشيد ، و آن‌چه را كه در عدم گنجينه داشت به فراخناى وجود آورد ، و آن‌چه را كه بسته بود بازگشاد و هرچه را كه پنهان داشت آشكار ساخت ، و به واسطه قلم 2 كه ملقب به امّ الكتاب و لوح محفوظ است و به كتاب مبين ناميده مىشود ، آن‌چه را كه دانسته نمىشد آموخت ، و در نفس 3 ، آن‌چه را كه در عقل مجمل و فشرده بود ، تفصيل و تقدير بخشد ، و لوح 4 را به دست خويش از پهلوى چپ قلم بيرون آورد و حكم نمود ، همان‌گونه كه حوا را از پهلوى آدم بيرون كشيد و فرمود : « الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ - آن‌كه شما را از يك تن آفريد - و آن عقل است - وَ خَلَقَ مِنْها زَوْجَها - و همسر او را از او آفريد - و آن نفس است : وَ بَثَّ مِنْهُما رِجالًا كَثِيراً وَ نِساءً - و از آن‌ها مردان بسيار و زنان پديد كرد - و آن‌ها عقول و نفوس‌اند - نساء / 1 » . و به « ها » كه به نام هيولى 5 و عنقا موسوم است صورت عالم را گشود و آسمان‌ها و زمين را از بستگى - كه به نام عنصر اعظم 6 ناميده مىشود - بازگشود ، پس منزه است آن‌كه اعيان را به فيض اقدس 7 اقدم معين ساخت و