* * * اى گل نظرى به عندليبان نكنى * مى در كف و ياد بىنصيبان نكنى ناكامى غربت نكشيدى هرگز * آنست كه پرواى غريبان نكنى * * * فصل گل و مل ، نواى مرغان بهار * هست اين همه و تو غايب اى زيبا يار آنجا كه تو حاضرى از اينهام چه سود * و انجا كه تو غايبى به آنهام چه كار ابيات زير نيز از اوست : وه ؛ كز غم تو خويش نهفتن نتوانم * وز بيم رقيبان به تو گفتن نتوانم طالع نگر اى شوخ ، كه چون در سخن آيى * بى خود شوم از خويش و شنفتن نتوانم شوخى دل و دين برد به غارت ز فدايى * اين طرفه كه مىدانم و گفتن نتوانم مقامات عرفانى اسيرى و عقيدهء مذهبى وى شيخ شمس الدين محمد آفتابى كز شرف * نوربخشى همچو او در عالم معنى كه ديد عندليب طبع وقادش ز گلشن شرح داد * فى الحقيقه كس گلى چون او از آن گلشن نچيد ابيات فوق در پشت برگ نخستين نسخه‌اى خطى از كتاب « مفاتيح الاعجاز فى شرح گلشن راز » نوشته شده كه تاريخ تحرير نسخهء مزبور