كرده است و مدت شش ماهى را در آن شهر گذرانده است . احتمال دارد اين مسافرت بين سالهاى 849 تا 869 ه - ق بوده باشد . مسافرت به شيراز و سكونت دايمى در آن شهر اسيرى در سنهء 869 ق بعد از درگذشت سيد محمد نوربخش به شيراز آمد ، و آن شهر را براى ترويج طريقت خود برگزيد . وى خانقاهى در محلهء « لب آب » شيراز وصل به دروازهء باب السلام بنا نهاد و آن را به خانقاه « نوريه » موسوم كرد . اين خانقاه به زودى رونق گرفت و سلاطين و بزرگان وقت املاك زيادى را بر آن وقف نمودند و توليت را به شيخ محمد و اولاد او تفويض كردند . اسيرى تا پايان عمر به مدت 43 سال در شيراز به سر برد ، و به حل و فصل امور نوربخشيان فارس و ساير مناطق مجاور اشتغال مىورزيد ، در اين مدت فقط مسافرتى به بيت اللّه الحرام نمود . در موقع مراجعت از مكه ، در شهر زبيد كه از بلاد يمن است ، شيخ حيرتى و پسرش اسمعيل را ، كه از عرفاى آن سامان بودند ، ملاقات نمود . و چون در آنها قابليت و شايستگى ديد پدر و پسر را خرقه پوشانيد و اجازهء خرقه دادن نيز به آنان داد . و بدين منظور اجازه نامه‌اى به زبان عربى نوشته و در آن سلسلهء طريقت خود را نيز آورده است « 1 » . اسيرى در سنهء 912 ه - ق در شيراز وفات يافت و در خانقاه نوريه مدفون گرديد . اين بيت را در تاريخ وفات او گفته‌اند : حسب حالش گشت تاريخ وفات * ( قطب عالم سيد ارباب فقر ) ( 912 ) همچنين شاعرى ديگر در قطعه‌اى ماده تاريخ او را چنين سروده است :

--> ( 1 ) - ر ك : ديوان اشعار و رسائل اسيرى به اهتمام دكتر برات زنجانى .