وَ كَأَيِّنْ مِنْ دَابَّةٍ لا تَحْمِلُ رِزْقَهَا اللَّهُ يَرْزُقُها وَ إِيَّاكُمْ . چه بسا جنبنده‌اى كه قدرت حمل روزى خود را ندارد ، خداوند او و شما را روزى مىدهد « 1 » . وَ اللَّهُ فَضَّلَ بَعْضَكُمْ عَلى بَعْضٍ فِي الرِّزْقِ . خداوند برخى از شما را بر برخى ديگر در روزى برترى داد « 2 » . آرى ، انسان زمين را شخم مىزند ، دانه را مىكارد ، درخت را غرس مىكند ، همه آنها را آب مىدهد ، آفت‌هاشان را مىزدايد و آنها را پرورش مىدهد تا دانه برگيرد و ميوه بچيند و از آن بخورد و به هر كه خواست بخوراند ، ولى خداى سبحان مىفرمايد : « نَحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَ إِيَّاهُمْ » ما شما و آنان را روزى مىدهيم ! و درست هم فرموده ، زيرا ، آنكه در آب و خاك خواصّ روياندن گياه را قرار داده و چگونه كاشتن و غرس كردن را به ما آموخته ، همو روزى دهنده ماست . مثال روزى دادن خدا و روزى خوردن انسان در دنيا ، همانند غذا دادن ميزبان به ميهمان در غذاخوريهاى خودكار امروزى [ سلف سرويس‌ها ] است كه عملا به ميهمان گفته مىشود : خودت را پذيرائى كن ! در اين غذاخورىها ، غذاى ميهمان را ميزبان مىدهد ، و هر گونه خوردنى كه ميهمان با آزادى كامل براى خود انتخاب مىكند از فرآورده‌هاى ميزبان است ، اما ميهمانى كه وارد چنين غذاخورىها مىشود اگر خود اقدام نكند و از قاشق و چنگال و بشقابى كه ميزبان تهيه ديده برندارد و با پاى خود به سوى غذاى آماده نرود و با دست خود هر چه خواست برنگيرد ، چيزى نخواهد خورد ، با اين حال ، آنكه ميهمانان را غذا داده ميزبان غذاخورى [ سلف سرويس ] است . در چنين حالتى زيان احتمالى بد خوردن نيز ، بر عهده ميهمان است كه خود غذاى زيانبار و غير مفيد را برگرفته است . و چه درست و صادق است آنچه خداى عظيم در سوره ابراهيم فرموده : اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَراتِ رِزْقاً لَكُمْ وَ سَخَّرَ لَكُمُ الْفُلْكَ لِتَجْرِيَ فِي الْبَحْرِ بِأَمْرِهِ وَ سَخَّرَ

--> ( 1 ) - عنكبوت / 60 . ( 2 ) - نحل / 71 .