دست عيسى عليه السّلام به جاى ايجاد آن در مرغ مادر ، از طريق جفت‌گيرى با جنس نر ، بر اساس نظام طبيعى آفرينش كه در سلسله خلقت جاندران قرار داده است . معجزات انبيا - همانگونه كه گفتيم - خارق العاده و بر خلاف نظام طبيعى است و از طى مراحل انتقال مادّه ، يعنى از حالى به حال ديگر ، و از صورتى به صورت ديگر تا رسيدن به شكل نهائى ، پيروى نمىكند . زيرا طى مراحل آفرينش مرغ از گل - چنان كه از سخن برخى فلاسفه مسلمين نيز فهميده مىشود - چيزى نزديك به سرعت سير نور بود كه خداوند آن را سريعتر از زمان طبيعى و دوره انتقال ، براى پيامبرش درهم نورديد . معجزه سحر نيست ، زيرا سحر نوعى از خيال‌پرورى پوچ و غير واقعى است ، براى مثال ، ساحرى كه ديده مىشود مرغى را مىبلعد ، يا از دهان شتر وارد و از مخرج آن بيرون مىآيد ، يا ظروف شيشه‌اى را خرد مىكند و دوباره آن را به شكل اول در مىآورد ، در واقع هيچ يك از اين كارها را انجام نداده ، بلكه تنها چشم بينندگان را سحر كرده ، و آنان اين امور را در خيال خود ديده‌اند ، و لذا هنگامى كه كار سحر پايان مىپذيرد حاضران همه چيز را همانگونه كه بوده ، بدون هر گونه تغيير و تبديلى ، در جاى خود مىبينند . ولى معجزه نظام طبيعى را حقيقتا تغيير مىدهد ، مانند كارى كه عصاى موسى كرد : مارى عظيم الجثه شد ، و همه آنچه را كه ساحران در آن ميدان بزرگ آماده كرده بودند به يكباره بلعيد ، و هنگامى كه دوباره به دست موسى عليه السّلام به شكل عصا در آمد اثرى از آنچه ساحران در آن ميدان تهيه ديده بودند باقى نماند ، بدين خاطر بود كه ساحران به سجده افتادند ، و گفتند : ما به پروردگار عالميان ايمان آورديم ، پروردگار موسى و هارون ؛ زيرا آنان در كار سحر متخصص و خبره بودند ، و فهميدند كه كار موسى عليه السّلام سحر نيست ، بلكه آيت و نشانه‌اى از آيات پروردگار متعال است . معجزه به امر محال تعلّق نمىگيرد ، و آنچه كه در علم منطق از آن به اجتماع نقيضين تعبير مىكنند - مانند آنكه چيزى در زمان واحد و مكان واحد هم باشد و هم نباشد - آن هم از شمول اثر معجزه بيرون است . حقيقت معجزات پيامبران ، آياتى است كه پروردگار خالق به دست آنان جارى مىسازد ،