آن اين است كه : خداوند متعال انسان را بر ساير جانداران برترى داده ، و او را نفس انسانى عطا فرموده ، نفسى كه هيچ‌كس جز خالق آن ابعاد وجودىاش را نمىداند ، و از ويژگىهاى نفس انسانى يكى عقل است كه آدمى به وسيلهء آن همه اشياء را به خدمت مىگيرد ، از اتم گرفته تا ديگر اشيائى كه هنوز كشف نشده ، خداى سبحان در توصيف اين نفس در سوره شمس مىفرمايد : وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها * فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها * قسم به جان آدمى و آن كس كه او را منظّم ساخت . سپس فجور و تقوا را به او الهام كرد . « 1 » شرح كلمات 1 - نفس : نفس در زبان عرب به چند معنى آمده كه از جمله آنها است : الف - روحى كه سر چشمه زندگى است ، و اگر از جسم مفارقت كند مرگ به سراغ او مىآيد ، مىگويند : نفس [ جان ] محتضر بيرون رفت . ب - ذات و حقيقت شىء ، نفس انسان و جن كه گفته مىشود يعنى : حقيقت انسان و حقيقت جن . ج - عين هر چيز ، چنان كه در مقام تأكيد گفته مىشود : جاءنى محمد نفسه ، محمد خودش نزد من آمد . د - آنچه جاى قلب استعمال مىشود ، و با آن تميز و ادراك حاصل مىگردد ، و انسان به وسيله آن اشياء پيرامون خود را احساس مىكند ، و به هنگام خواب و بيهوشى از انسان كناره مىگيرد ، و همان شعورى كه او را متوجه رفتار خير و شرّ مىكند . چنان كه گفته مىشود : نفسم به من فرمان داد ، نفسم چنين كار بدى را برايم آراست ، مراد از نفس در آيه كريمه ، همين معنى است . 2 - سوّاها : آفرينش آن را تكميل كرد تا به درجه كمال آمادگى براى پذيرش هدايت

--> ( 1 ) - شمس / 7 و 8