1 و 2 - آيهء كريمهء « أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ » و تلاش فكرى خداى سبحان بنابر آنچه در قرآن كريم آمده ، از ذريه و نسل آدم پيمان گرفته است ، چنان كه در سوره اعراف فرموده : وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ قالُوا بَلى شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هذا غافِلِينَ * أَوْ تَقُولُوا إِنَّما أَشْرَكَ آباؤُنا مِنْ قَبْلُ وَ كُنَّا ذُرِّيَّةً مِنْ بَعْدِهِمْ أَ فَتُهْلِكُنا بِما فَعَلَ الْمُبْطِلُونَ * آنگاه كه پروردگارت از فرزندان آدم ، ذريّه و نسلشان را بيرون كشيد ، و آنان را گواه خودشان گرفت و فرمود : آيا من پروردگار شما نيستم ؟ گفتند : آرى ، گواهى مىدهيم . اين براى آن بود كه در روز قيامت نگوئيد ما از اين مسأله ناآگاه بوديم ، يا نگوئيد پدران ما مشرك شدند و ما نسل بعدى آنانيم ، آيا ما را به خاطر آنان هلاك مىكنى « 1 » ؟ ! براى تفسير و شرح اين دو آيه به مقدمه زير نيازمنديم : هنگامى كه نوزاد از رحم مادر جدا شده ، و بند نافش كه وسيله دريافت غذاى او بوده ، بريده مىشود ، غريزه گرسنگى او را به تلاش در پى غذا وامىدارد ، پس ، مىگريد و جيغ مىكشد و دست و پا مىزند و آرام نمىگيرد تا پستان مادر را بگيرد و شير را بمكد و از

--> ( 1 ) - اعراف / 173 - 172 .