مجراى دهان به معده برساند . اين غريزه در آدمى هميشگى است ، و او را در طول زندگى ، براى يافتن غذا ، به تلاش و تحرك وامىدارد . در اين غريزه كه ما آن را ، تلاش معده در يافتن غذا ، مىناميم ، همه حيوانات با انسان برابرند ، و اين ، اولين غريزه‌اى است كه انسان را به سوى كار و تلاش در زندگى مىراند . پس از آنكه نوزاد بزرگ و بزرگتر و چندساله مىشود ، غريزه دومى به تدريج در او رشد كرده و در اوان كودكى و ابتداى نوجوانى ظاهر مىگردد ، و نيروى مغزىاش را براى دريافت غذاى روحى ، به تلاش و تكاپو وامىدارد . در اين حال ، هر چه در اطراف خود مىبيند توجهش را جلب كرده ، و او را به سؤال از پدر و مادر و اطرافيان مىكشاند تا علت وجود هر پديده‌اى را بپرسد . براى نمونه ، هنگامى كه خورشيد را در حال غروب مىبيند از ايشان مىپرسد : خورشيد شبها به كجا مىرود ؟ يا وقتى چشمه آبى را در كوهساران در حال جوشش و جريان مىبيند ، مىپرسد : اين آبها از كجا مىآيند ؟ يا گاهى كه ابرها را در آسمان روان مىبيند ، مىپرسد : اين ابرها به كجا مىروند ؟ و . . . بدين گونه آگاهىاش از موجودات را گسترش مىدهد ، و با سؤال‌هايى كه از علت و سبب پديده‌ها و حركات آنها از پدر و مادر يا افراد بزرگتر از خود مىكند ، نياز غريزى دوم خود را تأمين مىنمايد . پس اين غريزه نيز ، انسان را به تلاش براى اشباع اين گونه گرسنگى وامىدارد . و اين در حقيقت همان تلاش و كوشش عقل بشر در راه شناخت و درك معرفت است . او با كاوشگرى و بررسى ، در پى دستيابى و فهم اسباب و علل وجود پديده‌هاست ، اين شيوه برخورد با حوادث و پديده‌ها ، در طول عمر آدمى ، با اين غريزه گسترش مىيابد ، و او را به كاوش و بررسى در علت پيدايش موجودات كشانده ، و در پى يافتن سبب حركت و ايستائى موجودات روان مىكند . و اين تنها راه معرفت‌شناسى و كسب همه دانشهاى بشرى است . بحث و بررسى و كاوشگرى انسان در يافتن علت پديده‌ها ، در نهايت او را به شناخت پديدآورنده آنها ، يعنى خداى خالق ، مىرساند . و تحقيق و پژوهش او در يافتن علت حركت و ايستائى موجودات ، او را به بنيانگذار نظم و نظام در زندگى فردى و جمعى