أَمْرَها وَ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ وَ حِفْظاً ذلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ * بگو : آيا شما به آن كس كه زمين را در دو روز آفريد كفر مىورزيد و براى او همانندهائى قرار مىدهيد ؟ ! او پروردگار جهانيان است ! او - كه در چهار روز - بر گرده زمين كوههاى استوارى قرار داد و در آن بركت و فزونى بخشيد و مواد غذائى را برابر با نياز خواستاران در آن جاى داد ! سپس به آفرينش آسمان پرداخت ، در حالى كه به صورت دود بود ؛ به آن و به زمين دستور داد : به وجود آييد ، خواه از روى اطاعت و خواه اكراه : آنها گفتند : ما از روى اطاعت مىآئيم ! پس آنها را به صورت هفت آسمان - در دو روز - آفريد ، و در هر آسمانى كار آن را وحى فرمود ، و آسمان پائين را با نوردهنده‌ها آراستيم و از رخنه شياطين حفظ كرديم ؛ اين است تقدير خداوند توانا و دانا ! « 1 » شرح كلمات 1 - سبّح : نزّه ، يعنى خدا را به پاكيزه‌ترين وجه يادكرد ، يا « سبحان اللّه » گفت ، يعنى خدا را از هر گونه نقص و آلودگى مبرّا دانست . تسبيح به معناى مطلق عبادت و پرستش در رفتار و كردار و نيّت نيز آمده است . 2 - اسم : اسم ، چنان كه در گذشته آورديم ، دو معنى دارد : الف - لفظى كه براى نامگذارى بر اشياء مىنهند ، مانند : « مكّه » نشان شهرى كه قبله مسلمانان ، كعبه ، در آن است ؛ و « قرآن » ، نشان كتابى كه خداوند بر خاتم انبياء فرستاده است . ب - اسم الشىء ، يعنى صفات ويژه هر چيز كه حقيقت آن را روشن مىكند . مراد از اسم در آيه همين معنى است . 3 - ربّك : پروردگار تو ، نظام دهنده و قانونگذار تو چنان كه گذشت . 4 - اعلى : برتر ، و در آيه يعنى خدا برتر از آن است كه با چيزى مقايسه شود . 5 - خلق : آفريد ، تفسير خلق را در آنچه خداوند از زبان موسى به فرعون بيان مىدارد

--> ( 1 ) - فصلّت / 12 - 9 .