و به آدم عليه السّلام گوشزد كرد كه شيطان دشمن تو و دشمن همسر توست ، مواظب باشيد از اين بهشت بيرونتان نكند . آدم عليه السّلام پس از آنكه شيطان بارها به خدا سوگند خورد و گفت كه خير خواه اوست ، به اختيار خود با همسرش حوّا ، به وسوسه‌هاى شيطان گوش فرا دادند و از حالت اطمينان و اعتصامى كه به فرموده خدا داشتند تنزل كرده و به حالت وسوسه‌پذيرى افتادند . كيفر آن عمل نيز فرود آمدن از بهشت راحت ، به دنياى زحمت بود ، دنياى رنج و زحمت و تكليف و آمادگى براى عالم جاويد ، در نعمتهاى بهشتى يا عذاب جهنّمى . بدين گونه بود كه انسان حمل امانت را پذيرفت ، امانتى كه خداى سبحان از آن خبر داده و فرموده : إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَها وَ أَشْفَقْنَ مِنْها وَ حَمَلَهَا الْإِنْسانُ إِنَّهُ كانَ ظَلُوماً جَهُولًا * لِيُعَذِّبَ اللَّهُ الْمُنافِقِينَ وَ الْمُنافِقاتِ وَ الْمُشْرِكِينَ وَ الْمُشْرِكاتِ وَ يَتُوبَ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً * ما امانت [ تعهد و تكليف ] را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه داشتيم ، آنها از حمل آن سر برتافتند ، و از آن هراسيدند ؛ امّا انسان آن را بر دوش كشيد ، او بسيار ظالم و جاهل بود ؛ هدف اين بود كه خداوند مردان و زنان منافق و مردان و زنان مشرك را عذاب كند ، و خدا رحمت خود را بر مردان و زنان با ايمان بفرستد ؛ خداوند همواره آمرزنده و رحيم است ! « 1 » مراد از امانت در اين آيه - و خدا داناتر است - تكاليف الهى و آن چيزى است كه انسان را به زيور انسانيت آراسته مىكند . مراد از عرضه آن بر آسمانها و زمين ، عرضه بر غير مكلفين از مخلوقات است ، اين عرضه و قبول مقدمه‌اى براى گزينش الهى است ، تا مخلصين و افراد ناب را جدا سازد . بنابراين ، عصيان آدم در حمل امانت بود ، امانتى كه از آثار آن تأثيرپذيرى از وسوسه

--> ( 1 ) - احزاب / 72 و 73 .