حسن الحسيني النجفي القوچاني ( آقا نجفى قوچانى )
6
شرح دعاى صباح ( فارسى )
فرموده : « مشهور ، خواندن اين دعا است بعد از فريضهء صبح و سيّد بن باقى روايت كرده آن را بعد از نافلهء صبح و به هر كدام عمل شود ، خوب است » . آقا محمّد حسن بن محمّد على مدرّس فتحى در مقدّمهء شرح و ترجمهء خود به نام « بهرهاى از دعاى مبارك صباح » مأثور از مولى الموالى حضرت علىّ بن ابى طالب عليه السلام مىنويسد : « با وجود ترجمههاى رشيقهاى كه از اعصار و قرون گذشته تا هم اكنون از دعاى مبارك صباح مولى الموحّدين حضرت علىّ بن ابى طالب وصى و خليفهء بلا فصل خاتم الانبياء صلواة اللّه عليهما وسيلهء اساتيد لايق عرضه شده . . . . دعاى صباح منسوب به يگانه شخصيّت و يكتا فداكار اسلام بعد از پيشواى انام صلواة اللّه عليهما را عالم جليل سيّد بن باقى ، مرحوم مولى محمّد باقر مجلسى - اعلى اللّه مقامه الشّريف - در كتاب گرانبهاى بحار الأنوار از بعضى كتب از يحيى بن قاسم علوى از روى خط مبارك حضرت امير المؤمنين على عليه الصلاة و السّلام از نبى اكرم صلواة الله و سلامه عليه و على آله نقل كرده كه به خطّ كوفى و به سال بيست و پنج قمرى ، يازدهم شهر ذى الحجّة الحرام در عصر پنجشنبه مرقوم بوده و قاسم علوى خودش اين تاريخچه را در بيست و هفتم ذى القعدة الحرام در سال 734 هجرى كه تا هم اكنون كه شهر صفر 1398 مىباشد ، در حدود 664 سال پيش است ، نقل نموده . مطالب بالا محتوايى از كتاب « الأخبار الدّخيله » علاّمه شوشترى و سفينة البحار محدّث قمى است و نيز مرحوم مجلسى - رحمة اللّه عليه - در كتاب دعاى بحار و در كتاب صلواة در ادعيهء صبح و شام - از ادعيهء مشهورش دانسته - كه بعد از صبح خوانده شود و همچنين محدّث قمى قدس سره فرموده : من آن را در « مصباح » سيّد بن باقى چنين يافتهام كه فرموده : بعد از نافلهء صبح خوانده شود و به هر كدام عمل شود ، خوب است . انتهاى كلام قمى قدس سره و نيز فاضل درويش اصفهانى جدّ چهارم مادرى مجلسى ، نسخهاى از اين دعا را داشته كه نزد محقّق كركى در سال 939 ه . ق قرائت و تصحيح نموده . اينك محقّق ناچيز گويد : محقّقين فنّ حديث و آشنايان به زبان ادعيه ، به فرمايشات ائمّهء هدى عليهم السلام كلمات و سبك گفتار پيغمبر صلى اللّه عليه و آله و سلم و معصومين عليهم السلام را غالبا از حسن تركيب و تناسب الفاظ و نظام سخن و زيبايى جملات و تلفيق معانى لطيفهء و روح زنده الفاظ و كلمات و جملاتى كه محتواى آنها علوم گوناگون زمينى و آسمانى و در بعضى از ازمنه بشر از درك حقايقش عاجز مىماند ،