خطب الإمام علي ( ع ) ( مترجم : علمدارى )

37

نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى )

چهرهء على ( ع ) در گرما گرم ميدان جنگ و روياروئى با حريف در مصاف حقّ و باطل مينمايم بر ملا * لشكر و جند ترا با تيغ برّان آشنا ( از دم تيغ شرر بارم گذر خواهد نمود * پيروان و لشكر تو ، هر چه دارى از جنود ) آنچنان بينم كه خواهد گشت واقع جنگ سخت * كاندران در خاك افتاده جنود تيره بخت آنگه از بيچاره‌گى از جنگ ، اعادت مىكند * اين على را بر كتاب حقّ دعوت مىكند تا كه دست از جنگ بر دارم ، طلوع بامداد * جنگ ، ديگر در ميانه ما نيابد امتداد ( تا در آن ليله كه يكشب بود و نامش الهرير * طرح ريزى شد مخرّب در شآمت بىنظير ) پس به امر عمرو عاض و با چنين انگيزه‌ها * نصب شد قرآن يكايك بر فراز نيزه‌ها خواستند از ما ، جنود شام ، صلح و آشتى * قبل از اين ، اين پيشگوئى را على بنگاشتى پس چنين لشكر كه با حقّ مىستيزد ، كافر است * ( بر خدا و عالم عقبى و اخرى منكر است ) ( چونكه ما بين من و آن بيعتى در كار نيست ) * يا پس از بيعت ، جهات مثبتى در كار نيست جملگى كردند يكسر ، نقص بيعت با على ( ع ) * ( مدّعى گشتند ، از روى عداوت با على ( ع ) غافلند و جملگى ، دورى نموده ، از عراق * در سرايشان عيان ، گرد غليظى از نفاق ) ( رهسپارانند بعد از نقص پيمان سوى شام * تا به زعم خود بگيرند از امامت انتقام ) ( ناهيا ) آن توده ، از فرمان مولى سر زدند * ليك هستم در غياب او به بيعت پايبند پايان نامهء 10