البته در تحقيقاتى نشان داده شده است در اشخاصى كه رژيم غذايى آنها شامل مقدار زيادى فايبر نظير سبوس گندم و ساير انواع فايبرها بوده هيچ‌گونه كمبود آهن ديده نشده است . در اين زمينه Eugene R . Morris كه از كارشناسان مواد خوراكى داراى آهن است و از دانشمندانى است كه در مورد چگونگى جذب آهن مواد غذايى تحقيقات متعددى نموده و صاحب‌نظر است معتقد مىباشند كه در مواد غذايى مخلوط با سبوس گندم نيز آهن خوب جذب مىشود ولى به‌هرحال اگر بطور مكرّر و در درازمدت سبوس گندم مصرف شود توصيه اين است كه توأم با مواد ديگرى كه آهن از نوع قابل جذب دارند مصرف شود . عاملى كه به مقدار محسوسى از جذب آهن جلوگيرى مىكند خوردن چاى - داروهاى آنتىاسيد - زردهء تخم‌مرغ - فيتات‌ها مىباشند كه اگر زياد مصرف شوند از عوامل بازدارنده جذب آهن غير هيم هستند . خوردن يك فنجان چاى بلافاصله پس از غذا تا حدود 3 / 2 جذب آهن را كاهش مىدهد . رقيب ديگر مهم چاى قهوه است كه آن هم جذب آهن را كاهش مىدهد ولى نه به مقدار چاى . خوردن يك فنجان چاى با يك همبرگر در حدود 40 درصد جذب آهن را كاهش مىدهد . اگر قهوه يك ساعت قبل از غذا خورده شود اثرى در كاهش جذب آهن ندارد ولى اگر تا يك ساعت پس از غذا خورده شود مثل اين است كه با غذا خورده شود و همان قدر جذب آهن را كاهش مىدهد . در مورد چاى در مواردى كه از سبزىها و ميوه‌ها و به طور كلى گياهان آهن‌دار استفاده مىكنيد اگر بعد يا قبل از مصرف اين مواد با فاصله زمانى كوتاه ( كمتر از 2 - 1 ساعت ) چاى بنوشيد ، اسيد تانيك موجود در چاى مانع مىشود كه جذب آهن اين غذاها به خوبى صورت گيرد . در اينجا ذكر اين نكته ضرورى است كه به طور كلى با توجه به اينكه بدن بجز آهن به مواد بىشمار ديگرى نيز نياز دارد ، پرهيز كامل از مواد غذايى كه مانع جذب آهن مىشوند البته قابل توصيه نيست . يعنى نمىتوان توصيه نمود كه اصولا از اين نوع مواد خوراكى هيچ خورده نشود مضافا به اينكه عدهء زيادى از اشخاص هستند كه با توجه به