200 گرم بوده و از دست دادن آب خارج سلولى كه در روز اول امساك‌درمانى زياد و در حدود 450 گرم بوده پس از روز دهم به صفر رسيده است . عده‌اى از محققان بين تغييراتى كه در طول دورهء امساك در تركيب ادرار ممكن است ايجاد شود دو مورد را ذكر مىكنند كه ممكن است از نظر بيمارىزائى مهم باشد يكى افزايش ترشح اسيد اوريك و ديگرى وجود استون بوده است . افزايش اسيد اوريك مربوط است به بالا رفتن اسيد اوريك در خون كه معرف وجود زوائد و خرده‌هاى حاصل از درهم ريختن هسته‌هاى سلولى و يا به عبارت فنى حاصل از خودخورى يا اوتوفاژ « 1 » مىباشد يعنى شخص امساك‌كننده در امساك‌هاى درازمدت ، نسج خود را مىخورد . دومى عكس‌العمل يك حالت استونمى يعنى ايجاد مقدار زيادى استون در خون است كه مربوط به عمل ليپوليز « 2 » يعنى حل كردن و مصرف چربىهاى ذخيرهء بدن براى توليد انرژى مىباشد . در حقيقت مرحلهء نهايى چربىخوارى و كاهش چربى بدن ممكن است به نوعى ستوژن « 3 » يعنى ايجاد ستون ياكتون منجر مىشود . عده‌اى از كارشناسان امساك‌درمانى مدعى هستند كه تا به حال با خطرى از نظر وجود استونمى برخورد نشده است ولى معهذا نظر عامه دانشمندان تغذيه اين است كه در موارد وجود استونمى بهتر است امساك قطع شود . مدت دوره امساك آزمايش‌هاى متعددى نشان داده است كه بدن انسان ممكن است دوره‌هاى نسبتا طولانى را بدون هيچ غذا و خوراكى و فقط با خوردن آب سر كند . مثلا در 1880 يك پزشك انگليسى در نيويورك شرطبندى كرده است كه قادر است مدت 40 روز را بدون خوردن غذا و فقط با خوردن آب تحمل كند .

--> ( 1 ) . اوتوفاژ Autophage . ( 2 ) . ليپوليز Lipolyse . ( 3 ) . ستوژن Cetogene .