اين شرط را او برده و امساك 40 روزه را خوب تحمل كرده است . وزن او از 4 / 71 كيلوگرم به 55 كيلوگرم رسيده است . ( البته توجه شود كه همه اشخاص نمىتوانند چنين شرطى را ببندند و ذكر اين تجربه از نظر اطلاع است كه چنين اتفاقى در مورد يك نفر البته با فيزيولوژى بدن خاص واقع شده است . ) اين پزشك انگليسى اين تجربه را چندين بار زير نظر دقيق پزشكان تكرار كرده است . اين شخص در سال 1919 در سن 91 سالگى فوت كرده است . در 1885 نيز دو ايتاليايى بنام‌هاى Merletti و Succi يكى در مدت 40 روز و ديگرى چندين بار 30 روز و يك بار 45 روز امساك غذائى داشته‌اند و در پايان مدت امساك ظرفيت فعاليت‌هاى بدنى آنها براى شمشيربازى و شنا بدون احساس خستگى حفظ شده است . در برلن در سال 1990 يك زن پزشك بنام مادموازل de serval در يك قفس شيشه‌اى در بيمارستان la charite مدت 40 روز امساك غذايى داشته است . در سال 1920 فرماندار شهر كرك Cork در زندان اعتصاب غذا نموده و تا 75 روز زنده بوده و پس از آن فوت كرده است . در مجله لانست lancet گزارشهائى آمده است كه اشخاص چاق توانسته‌اند دوره‌هاى خيلى طولانى امساك را تحمل كنند و در مواردى تا 249 روز نيز تحمل كرده‌اند . تجربياتى كه توسط عده‌اى از دانشمندان فيزيولوژى روى جانوران در مورد امساك به عمل آمده نشان مىدهد كه حيوانات در دوره‌هاى درازمدت امساك تقريبا تمامى نسوج چرب بدن را از دست داده‌اند و 30 / 1 نسوج عضلانى و حدود 8 / 1 حجم خون بدن آنها از دست رفته است ولى فقط 30 / 1 نسوج عصبى آنها كاهش يافته و به همين علت و به سبب عدم كاهش محسوس نسوج عصبى ، در دوره امساك از قواى فكرى و نيروى محركه آنها به ميزان محسوس كاسته نشده است .