1800 متر و در كوههاى ساوجبلاغ بين تهران و قزوين و درّه خرقان ساوه و در جادهء شيراز نزديك ده گردون شناسايى شده است . نام محلى آن در اين مناطق « بالنبو » مىباشد . علاوه بر گونهء فوق از گونه‌هاى ديگرى از اين خانواده نيز صمغ باريجه گرفته مىشود ، از جمله از گونهء F . rubricaulis Boiss . كه در مناطق جنوب و شمال ايران در اشتران كوه و كوه ساس و كوه پرّو در كرمانشاه فراوان ديده مىشود . مشخصات صمغ باريجه صمغ باريجه نيز مانند اغلب صمغها در بازار به دو صورت اشكى Galbanum en larmes و توده‌اى G . en sorte عرضه مىشود . نوع اشكى آن به رنگ سفيد مايل به سبز يا قرمز از نظر ابعاد در حد يك فندق و مقطع آن اگر شكسته شود به رنگ زرد شفاف است كه در مجاورت هوا تيره مىشود . اگر به آتش گذارند گداخته مىشود و مانند كندر مىسوزد . طعم آن گس و تلخ و گزنده با بوى قوى و نامطبوع است . اگر با آب مخلوط شود به سهولت تبديل به امولسيون مىشود و نوع توده‌اى آن به شكل قطعات نامنظم و بزرگتر به رنگ سفيد كثيف و مخلوط با مواد خارجى و ناخالص است . تركيبات شيميايى از نظر تركيبات شيميايى شيرهء گياه خيلى شبيه به انغوزه است و در لاتكس يا شيرابهء گياه در حدود 75 - 63 درصد رزين و 5 / 19 - 10 درصد اسانس و در حدود 10 - 5 درصد صمغ يافت مىشود . رزين آن شامل : گالبانو رزينوتانول « 1 » و اومبلى فرون « 2 » است . خواص - كاربرد صمغ باريجه در هند به عنوان محرّك ، ضدعفونىكننده و داروى سينه و در موارد برونشيتهاى مزمن و آسم و براى تقويت رحم تجويز مىشود .

--> ( 1 ) . Gal banoresinotannol ( 2 ) . Umbelliferone