انواع پرورشى گيلاس را به فرانسوى Bigarreau و Guigne و درخت آن را Bigarreautier و Guignier و به انگليسى Cherry tree مىنامند . اين درخت در اروپا و آسيا انتشار دارد . در ايران در سرتاسر جنگلهاى شمال از طوالش تا گرگان به‌طور خودرو مىرويد . نامهاى محلى آن در آستارا « گيلاس » ، در نور و كجور « الوكك ، آلوكك و هلىكك » ، در مازندران « سياه‌هلى » ، در شيرگاه « هلار » ، در گرگان « آلىكك » ، در طوالش « گيله‌بند » ، در شهسوار « هلدانه » و در كتب قديم با نام كرزبرّى آمده است . مشخصات گيلاس درختى است بزرگ كه بلندى آن تا 20 متر مىرسد ، پوست تنهء درخت تيره ، پوست شاخه‌هاى جوان آن صاف سبز و سپس قهوه‌اى و سرخ براق مىشود . برگها تخم‌مرغى با نوك كشيده ، با دندانه‌هاى اره‌اى . گلها سفيد ، ميوهء آن شفت كروى كوچك به قطر يك سانتىمتر كمى سرخ يا سياه براق ، مزهء آن ترش و شيرين ، هستهء آن تخم‌مرغى است . شاخهء گلدار گيلاس