مىشده آغاز شده است ، يعنى دود دادن با گياهان معطره و معتقد بودند كه بوهاى بد با شيطان و اهريمن ارتباط دارد و براى ارتباط باصفا و خلوص و خوبى بايد از رايحه‌هاى خوب و دلنشين استفاده برد . بنابراين از اين زمان است كه تقاضا براى خريد صمغهاى معطره و گياهان و چوبهاى درختان رزيندار براى استفاده در موميايى و عطرسازى و ساختن داروها و روغنهاى طبى و دودزايى براى دفع حشرات گسترش يافت . در مورد بخور كه تا حد زيادى در اعصار كهن مرسوم بوده است ، تحقيقات دانشمندان عصر جديد نشان مىدهد كه در جريان سوزاندن گياهان بخورزا مواد ضدعفونىكننده نظير فنل و اسيد كريوليك توليد مىشده كه معرف روش صحيح مردم اعصار كهن است . تحقيقات مصرشناس معروف دنيا آقاى Georg Ebers دانشمند آلمانى اطلاعات و اسناد ذىقيمتى را در مورد گياهان طبى و ادويه‌اى كه در روزگاران كهن يعنى در دوران 1550 قبل از ميلاد مصرف مىشده در دسترس قرار مىدهد . اين مطالعات كه در سال 1874 ميلادى تحت عنوان گزارش Eebrs منتشر شده است ، در كاغذى به طول حدود 23 متر درج شده و شامل اطلاعات وسيعى در مورد روشهاى جراحى طب داخلى است و از تعدادى در حدود 800 دارو نامبرده است . در بين اين 800 نوع دارو از تعداد زيادى گياهان طبى كه در آن زمان براى معالجهء بيمارىها به كار مىرفته سخن رفته است ، مانند باديان ، زيره ، دارچين ، گشنيز ، رازيانه ، هل ، پياز ، سير ، اويشن ، خردل ، كنجد ، شنبليله ، زعفران ، خشخاش و . . . . اين اسناد نشان مىدهد كه مصرىها در آن زمان از گياهان فوق براى معالجهء بيمارىها و ساختن روغنهاى زيبايى براى زنان و عطرسازى ، ادويه غذايى ، دودزايى و سرانجام براى موميايى كردن اجساد استفاده مىكرده‌اند . يكى از موادى كه در آن روزگاران به منزلهء صمغ معطر براى بخورهاى خوش‌بو مصرف آن بسيار مرسوم بوده است Myrrh يا مركه به مرمكى معروف است ، مىباشد . مر صمغى است قهوه‌اىرنگ مايل به قرمز يا زرد داراى بوى خوش و طعمى تند و تلخ كه هنوز هم در عصر حاضر در كليساهاى كاتوليك به عنوان مادهء بخور تا حدودى مصرف مىشود و محلول آن نيز به مثابه محلول شست‌وشوى دهان به كار مىرود و ضد تشنج است ( شرح خواص آن در يكى از جلدهاى اين كتاب آمده است ) اين ماده صمغى به صورت شيره غليظ شده يا به اصطلاح انگوم درختچه‌اى به نام علمى Commiphora myrrha گرفته مىشد . قلمرو رويش اين درختچهء تيغ‌دار حبشه و جنوب عربستان و صحارى شرقى افريقا در