است كه در بيماران مبتلا به تومور مغزى رخ مىدهد و گرماى گلخانه‌اى ايجاد مىكند و گرما را بر عضو حاكم مىنمايد . ببينيد در مناطق استوايى بارش باران چگونه هواى داغ و مرطوب ايجاد مىكند كه حتى هر انسان ناتوان از سرما را تشويق مىكند كه تن را از لباس خالى كند و زير قطره‌هاى باران گرم حمام كند . همين حالت در همهء انسدادهاى بلغمى ايجاد مىشود و اكثر طبيبان به دليل اينكه مادهء اصلى بيمارى را از سردى مىدانستند از تجويز داروهاى سردمزاج خوددارى مىكردند كه اين كار به نظر حقير صحيح نيست چرا كه گرماى حبس‌شده و مرطوب بالاخره مزاج گرم را بر عضو مربوط حاكم كرده است و فعلا چاره‌اى نيست جز اينكه عضو بيمار و يا اگر سراسر تن و كالبد بيمار به گرمى كشيده شده ، تن را به تبريد و سردى بكشانيم . البته به مناسبتى بايد گاه داروهاى گرم هم به بيمار بدهيم و آن زمانى است كه ماده سرد استسقاء مانع هضم غذا در معده شود . پس به مناسبتى گرمى و به مناسبتى سردى در تجويزات داروئى و غذائى بايد در نظر گرفته شود . اما وقتى كبد داغ شده و بيمار از عطش مىسوزد سردى بخشيدن اجتناب‌ناپذير است ، تنها وجه اختلاف در اين حالت آن است كه سردىبخشى و تبريد بر عضو استسقازده بايد در حالت شناورى و در تركيبى سيال و روان باشد نه آنكه داروها و غذاهاى سرد قابض و يا كند كننده نيروى هاضمه و حرارت غريزى و تخديركننده به بيمار بدهيم كه اين اشتباهات مهلك در تجويزات برخى پزشكان قديم البته اقل پزشكان سنتى و اكثر پزشكان جديد كرارا انجام مىشود و نتيجه‌اى جز مرگ بيمار نخواهد داشت . شيخ عليه الرحمه در جاى ديگر مىفرمايد : بدترين نوع استسقاء در كسانى رخ مىدهد كه داراى مزاج خشك باشند و لاغرى و خشكى مفرط بر آنان حاكم بوده باشد و سپس دچار استسقاء مىشوند من عرض مىكنم كه اين مسئله كه بغرنج‌ترين استسقاء آن است كه بيمار از قبل داراى مزاج خشك بوده باشد و حالا دچار استسقاء نيز بگردد ، در همه موارد صحيح نيست چرا كه در تجربيات گوناگون ديده‌ام كه صاحبان مزاج خشكى كه بدليل عادت كردن