حال به مبحث قبلى كه به خاطر سپرديد باز گرديم : اگر مزاج بيمارى در اثر مصرف غذاها و يا داروهاى داراى مزاج پايدار به گونه‌اى عميق و ريشه‌دار بدن را به سوى خود كشانده و اتفاقا سال‌ها نيز بر آن گذشته باشد ، طبيب يك برنامه درازمدت و اساسى را براى درمان در نظر مىگيرد كه بتواند با تكيه بر آن ، مزاج غير طبيعى امّا پايدار بيمار را به مزاج طبيعى باز گرداند . بنابراين لازم است داروهاى داراى مزاج پايدار را با همه ريزه‌كارىها و با استفاده از تجربيات خود به كار گيرد تا مزاج پايدار اين داروها بتدريج مزاج بيمار را به سمت اعتدال بكشاند و بيمار شفا يابد . زالو در ايجاد اين تعادل چه نقشى مىتواند بر عهده گيرد ؟ ! ابتدا اثرات زالودرمانى را دسته‌بندى مىكنم : 1 . زالو گرماى عفن و دم‌كرده و خفقان حاكم بر عضو بحران‌زده را با نسيم خنك آنزيم‌هاى خود بهارى مىكند . 2 . گدارهاى بسته را باز مىكند و مواد مؤثرهء دارو را به مقصد مىرساند . 3 . داروهاى داراى مزاج پايدار را در بدن بيمار بطور مستحكم و عميق تا منطقه هضم چهارم جايگزين سوء مزاج مىكند . 4 . خون اضافى را از بدن خارج و فشار بر ماهيچه‌هاى قلب و ديگر اعضاى رئيسه و غير رئيسه بدن را كاهش مىدهد . 5 . غلظت و چربى و چسبندگى خون را از ميان مىبرد . 6 . سلول‌هاى نو ايجاد مىكند كه جوان و فعال مىباشند و در نتيجه با فعل و انفعالات ديگر يك نوع نشاط و سرحالى براى بيمار به ارمغان مىآورد . اين مطالب به تعدادى از اثرات زالودرمانى اشاره مىكند ، گو اينكه ما رموز ديگرى را در استفاده از زالو كشف كرده‌ايم ، امّا فعلا در حدّ تخصصى كه در اين كتاب براى عموم مردم و دانش‌پژوهان در نظر گرفته‌ايم كافى است . بنابراين زمان زالودرمانى ، مكان آن ،