زيتون به مدت 2 هفته ، روغن قرمز به دست مىآورند . اين روغن واجد اثرات شفابخش حيرت‌انگيزى مىباشد و در درمان سوختگىها بسيار سودمند است . در انفلوراژ كه يكى ديگر از روش‌هاى استخراج است ، لايه‌اى از گل‌هاى تازه روى پارچه‌اى آغشته به روغن يا لايه نازكى از چربى خوك گذارده مىشود و تا هنگام جمع‌آورى فرآوردهء نهايى ، لايه گل‌ها ، روزانه عوض مىگردد . اگرچه به وسيله روش‌هاى مزبور مقدار قابل توجهى اسانس استخراج نمىگردد ولى محصول بدست آمده كيفيت بالايى داشته ، عمدتا در كرم‌ها ، روغن‌ها ، مرهم‌ها ، روغن‌هاى ماساژ ، روغن حمام و . . . مورد استفاده قرار مىگيرد . فشردن در سرما برخى از اسانس‌هاى گياهى را مىتوان به وسيله فشردن در سرما استخراج نمود . از اين فرآيند عموما براى استخراج اسانس مركّبات استفاده مىشود ( اگر پوست ليمو و يا پرتقال مقابل شعله شمع فشرده شود ، مىتوان اسانس در حال سوختن را مشاهده نمود ) . خاستگاه عمل تقطير تقطير ، هنوز هم يكى از معمول‌ترين روش‌ها ، جهت استخراج اسانس مىباشد . مورّخين در مورد خاستگاه تقطير با يكديگر اختلاف دارند ، ولى بيشتر آنها عمل تقطير را به پورسينا ، فيلسوف ، پزشك و شيمىدان ايرانى كه در انتهاى هزاره اوّل ميلادى زندگى مىكرده است ، نسبت مىدهند . با اين وجود Zozime ( شيميدان مشهور مصرى كه در قرن سوم ميلادى مىزيسته است ) ، پيرامون طرح‌هاى بىشمارى از نحوه استخراج كه هنوز هم زينت‌بخش ديوار معبد Memphis مىباشد ، مطالبى نوشته است . بنابراين كاملا محتمل است كه مصريان باستان با مراحل ابتدايى تقطير آشنا بوده‌اند . ديوسقوريدوس ( Dioscorides ) كه در نخستين سده ميلادى مىزيست ، در مورد خاستگاه تقطير دچار سردرگمى شده بود . وى براساس اقوال شفاهى ، اعتقاد داشت كه نخستين‌بار پزشكى با پختن گلابى بين 2 بشقاب تقطير را انجام داده است . به اين ترتيب كه در هنگام برداشتن بشقاب بالايى ، ملاحظه نمود بخارى كه بشقاب را پوشانيده بود ، بو و مزه‌اى مانند گلابى داشت و همين امر سبب ساختن دستگاه دقيقى توسط وى جهت استخراج جوهر وجودى گياهان دارويى گشت . دستگاه تقطير از منبعى تشكيل شده است كه به شكل مخزنى استوانه‌اى بوده و گياهان