در آن قرار مىگيرند . بخار از ميان گياهان موجود در كف منبع عبور كرده ، اسانس را به همراه خود بالا مىبرد . منبع به وسيله سرپوش ويژه‌اى پوشيده شده است ( انتهاى خميده لوله ) ، كه بخار را جمع كرده و آن را به مارپيچ مبرّدى هدايت مىكند كه معمولا به وسيله آب در حال گردش خنك مىشود . بخار حاصل در داخل مبرّد به مايع تبديل مىگردد و مايع حاصل از سرد شدن بخار به وسيله تقطير مجدد در فلاسك فلورانسى تفكيك مىشود . اين مراحل در شكل 2 نشان داده شده است . شكل ( 2 ) مراحل تقطير با بخار آب تا آغاز سده فعلى ، بسيارى از كشاورزان ساكن جنوب شرقى فرانسه ، از روش مزبور استفاده مىكردند . آنها اغلب جهت استخراج اسانس‌هاى گياهى ( بيشتر اسطوخودوس وحشى ) در تابستان و تقطير و عرق‌گيرى در زمستان ، منبع‌هاى نسبتا كوچكى را ( با ظرفيت حدودا 100 گالن ) ، مورد استفاده قرار مىدادند . امروزه اسطوخودوس وحشى تقريبا از بين رفته و هيچ‌كس نمىتواند مقدار زيادى از آن را بيابد ( يكى از آخرين دسته‌هاى آن چند سال پيش توسط نگارنده خريدارى شد ) ، ولى هنوز هم در Provence تعداد زيادى كارگاه‌هاى تقطير وجود دارد و در برخى مناطق ، در هر دهكده دست‌كم يكى از آنها يافت مىشود . در اين كارگاه‌ها منبع‌هاى تقطير بسيار بزرگ