1252 ه . / 25 دسامبر 1837 م . ) از شاگردان حكيم على شريف است . او نخست‌وزير نصير الدّين حيدر و محمّد على شاه بود و مؤلّف حلية الواصفين و وشاح الطالبين و غيره است . حكيم محمّد جعفر فرزند حكيم على شريف طبيب معروف لكنهو بود و طبّ را پيش پدرش خوانده بود و فنّ طب را از ميرزا محمّد على اصم آموخته بود . او طبيب اوّل دار الشّفاى لكنهو بود . در درس و مطب مشغول بود و در اواخر محرم 1298 ه . / 1880 م . وفات يافت . 2 1 حكيم رضى الدّين امروهوى اوراق الرّضى ( حاشيهء نفيسى ) پدر حكيم رضى الدّين ، قوام الدّين بن اعظم الدّين از فاضلان كامل و عالمان متبحّر و از خانوادهء سماء الدّين دهلوى بود . در اواخر سلطنت عالمگير به خدمت شاهزاده محمّد معظم درآمد و به قضاوت لاهور منصوب شد . به خاطر علاقه و اشتياق شاهزاده به علم و دانش تقرّب او هر روز بيشتر شد . در دربار بهادر شاه مقام و اقتدار او به عالىترين درجه رسيد و تيول استان ملتان و سپس تيول لاهور و منصب پنج‌هزارى ذات و پنج‌هزارى سوار به او داده شد و به لقب عماد الملك افتخار يافت . حكيم رضى الدّين و حكيم مرشد و حكيم امام الدّين سه فرزند او بودند و هر سه طبيب معروف شدند . حكيم رضى الدّين فاضل متبحّر و طبيبى كامل بود . وى در امروهه متولّد شد و از استادان آن خطّه كتاب‌هاى درسى را آموخت و طبّ را از پدرش فراگرفت . او مطب بسيار خوبى داشت و در عهد احمد شاه بن محمّد شاه و عالمگير ثانى منصب پنجصدى به دست آورد و پس از اقامت مديد در دهلى به لكنهو رفت و به دربار نوّاب آصف الدّوله وابسته شد و براى او ماهى پانصد روپيه حقوق تعيين شد . در روز 30 رمضان 1233 ه . / 1818 م . به بيمارى فلج مبتلا شد و جان را به جان‌آفرين تسليم كرد :