چيز را كه از آن نفرت داشت از وى دور گردد . در اين دستور دو نفع وجود دارد : اوّل نفع نفسانى است ؛ زيرا بچه از همان طفوليت به اخلاق و رفتار نيكو خوى مىگيرد و نيكى در او سرشتى مىشود و از او جدا نمىشود . دوم آنكه اين كار براى سلامت جسمى او لازم است ، زيرا همان‌طور كه از سوء مزاج ، بدخلقى و بدرفتارى سرمىزند ، از عادات بدخويى نيز سوء مزاج پيدا مىشود . مثلا خشم ، مزاج را بيشتر از حالت اعتدال گرم مىكند ؛ اندوه خشكى مزاج ، پژمردگى و كم‌ارادگى به بار مىآورد ، نيروى روانى را سستى مىبخشد و مزاج را به سوى بلغمى بودن گرايش مىدهد . وقتى كودك از خواب بيدار شد ، بهتر آن است كه استحمام شود و بعد مدتى با اسباب‌بازىهايش و يا به منظور بازى كردن تنها گذاشته شود . سپس كمى غذا بخورد و پس از آن دوباره به بازى بپردازد . تا حدّ امكان نبايد اجازه داد تا كودك در وقت غذا آب بنوشد . وقتى كودك به شش سالگى رسيد بايد او را به معلّم و شخص ادب‌آموز سپرد و به تدريج به كسب تحصيل واداشت . نبايد او را به زور وادار كرد كه يك دفعه كتاب را در دست بگيرد و از خود دور نسازد . دستورات فوق تا چهارده‌سالگى ادامه مىيابد . در اين مدّت بايد همواره مواظب حال و مزاج كودك بود . ورزش در بين سنين خردسالى و نوجوانى بايد به صورت معتدل ( نه كم و نه زياد ) انجام گيرد . در كاهش دادن ورزش نيز بايد به تدريج عمل كرد . پس از چهارده سالگى برنامه تغيير مىكند .