8 - 2 - 1 - تاريخ طب ايران اگر چه طب را بايد از جمله كهن‌ترين و ريشه‌دارترين علوم و فنون در مجموعه‌ى تمدن بزرگ ايران به‌شمار آورد ، اما گسترش دين مبين اسلام در ايران و تحوّلات عظيم ناشى از آن چنين ايجاب مىكند كه تاريخ طب ايران طى دو مقطع جداگانه امّا پيوسته‌ى پيش از اسلام و پس از اسلام مورد بحث و بررسى قرار گيرد : 1 - 8 - 2 - 1 - دوره قبل از اسلام 2 - 8 - 2 - 1 - طب آريايىها مهم‌ترين اطلاعات از طب اين دوران را مىتوان از كتاب اوستا استخراج كرد . آريايىها در ابتدا بيمارى را به قواى ما فوق طبيعه منسوب مىدانستند ، اما بعدها عفونت ، گرما ، سرما ، گرسنگى ، تشنگى ، اضطراب ، خون و . . . را علت پيدايش و انتشار بيمارىها دانستند . در ايران قبل از دوران هخامنشيان دو مكتب عمده‌ى پزشكى وجود داشته است : مكتب مزديسنا : اين مكتب در آذربايجان پا به عرصه وجود گذاشته و در حقيقت با مكتب زرتشت يكسان است . بر مبناى تعاليم اين مكتب كه بانى آن زرتشت پيامبر ايران باستان است ، درمان به عهده طبيب واگذار شده است . " مهر " يا " ميتره " رب النوع پزشكى در اين مكتب است و به گفته زرتشت براى درمان بيماران ، بايد از گياه‌درمانى استفاده كرد . اين مكتب خيلى پيش از مكاتب طب يونانى به وجود آمده است . مكتب اكباتان : اين مكتب در حدود يك قرن پس از زرتشت توسط