تمام شدن پنج ماه در جوامع روايى ، تنها يك روايت وجود دارد كه هنگام اعطاى روح به جنين را پايان پنج‌ماهگى اعلام مىكند . در روايت يونس شيبانى كه موضوع آن شك در حيات جنين سقط شده است ، امام صادق عليه السّلام پرداخت ديهء كامل را در فرضى بايسته مىدانند كه پنج ماه از سنّ جنين گذشته باشد كه نتيجهء التزامى آن ، اين خواهد شد كه پيش از پايان ماه پنجم ، جنين روح ندارد : قلت لأبي عبد اللّه عليه السّلام : . . . فإذا وكزها فسقط الصّبي و لا يدري أ حىّ كان أم لا ؟ قال : « هيهات يا أبا شبّل ، إذا مضت الخمسة أشهر فقد صارت فيه الحياة ، و قد استوجب الدّية » ؛ « 1 » به امام صادق عليه السّلام عرض كردم . . . اگر كسى به زن حامله‌اى مشتى بزند كه بچه‌اش سقط شود و نداند كه زنده بوده يا نه ؟ فرمود : هيهات اى ابا شبل ! اگر پنج ماه بگذرد ، در او روح وجود دارد و مستوجب ديهء كامل است . 3 . نشانه‌هاى فيزيكى در پاره‌اى از احاديث نيز كه بيشتر در باب ارث جنين وارد شده‌اند ، براى روح‌دار بودن جنين نشانه‌هايى بدنى گفته شده كه عبارتند از : گريستن مرحوم شيخ طوسى دو روايت از امام صادق عليه السّلام نقل مىكند به اين مضمون كه ملاك زنده بودن ، گريستن جنين است . در روايت سليمان بن صالح ، امام عليه السّلام پس از بيان ديهء مراتب چهارگانهء نطفه ، علقه ،

--> ( 1 ) . همان ، ج 7 ، ص 346 .