بنابراين ، حيات سلولى جنين كه دست‌آورد تأثير عوامل طبيعى - ژنتيكى است ، جز حيات انسانى برگرفته از نفخ روح در اوست . به عبارت روشن‌تر زندگى ما از تكثير ، تمايز و پديده‌هاى تكاملى پيوستهء جنينى از يك سلول بارورشده ، آغاز مىشود . هنگامى كه اسپرم ؛ يعنى گامت نر با گامت ماده ؛ يعنى اوئوسيت به يك‌ديگر پيوسته ، لقاح مىيابند ، سلول تخم ؛ يعنى زيگوت به وجود مىآيد . سلول تخم ، پس از استقرار در جدارهء رحم ، با انجام مراحل گوناگون تقسيمات ميتوزى ( پروفاز ، پرومتافاز ، متافاز ، آنافاز و تلوفاز ) و ميوزى ، به پرسلولى تبديل شده ، سپس با گذر از فرآيند تمايز و اندام‌زايى ، به انسانى كامل تبديل مىشود . « 1 » اين حيات سلولى و حركات خودبه‌خودى برگرفته از آن ، چون تپش قلب ، مربوط به مرحلهء پيش از دريافت روح انسانى است كه در زبان روايات به حيات منقول از صلب پدران و رحم مادران تعبير شده است . ج ) نشانه‌هاى حيات انسانى پرسش ريشه‌اى در بحث حيات انسانى اين است كه چه هنگام به انسان ، روح داده مىشود و به عبارت ديگر ، پس از كدام‌يك از مراحل تكوين جسمانى در دورهء جنينى ، بدن انسان داراى روح عقلى - انسانى مىشود ؟ احاديث رسيده از امامان معصوم عليهم السّلام كه دربردارندهء بيان اعطاى روح به جنين است ، از نظر مضمون متفاوت‌اند ؛ ولى مىتوان آنها را به چند گروه تقسيم كرد : 1 . نشانه‌هاى تكوينى در منابع روايى احاديثى را مىبينيم كه دميده شدن روح را ، پس از تحقق يك مرحلهء تكوينى در بدن جنين مىدانند . از اين مرحله با سه عبارت ياد شده است :

--> ( 1 ) . براى آگاهى بيشتر ، ر . ك : رويان‌شناسى پزشكى لانگمن ، ص 3 - 97 .