( إنّ اللّه عزّ و جلّ إذا أراد أن يخلق النّطفة . . . أوحى إلى الرّحم أن افتحي بابك . . . ثمّ يبعث اللّه ملكين خلّاقين يخلقان في الأرحام ما يشاء اللّه ، فيقتحمان في بطن المرأة من فم المرأة ، فيصلان إلى الرّحم و فيها الرّوح القديمة المنقولة في أصلاب الرّجال و أرحام النّساء ، فينفخان فيها روح الحياة و البقاء . . . ) ؛ « 1 » هنگامى كه خداوند اراده مىكند كه نطفه‌اى بيافريند ، به رحم فرمان مىدهد كه باز شود . . . سپس دو فرشته را كه به امر الهى در رحم ، صورت‌پردازى مىكنند ، به سوى رحم مىفرستد درحالىكه در آن نطفه ، روحى قديمى كه از پشت پدران و رحم مادران به او رسيده وجود دارد ؛ آن دو فرشته در نطفه ( جنين ) روح حيات و بقا مىدمند . همچنين در روايت سعيد بن مسيّب از امام سجاد عليه السّلام ، حضرت پس از آنكه تصريح مىكنند اگر در جنين روح عقل دميده شده باشد ، جنايت بر آن ، موجب تعلق ديه كامل است ، در پاسخ به اين پرسش كه تحولات جنين به واسطهء وجود روح است يا مىتواند بدون روح نيز تحقق يابد ، تصريح مىكنند كه در جنين ، دوگونه حيات وجود دارد : حيات سلولى و حيات عقلانى : ( قلت له : أ رأيت تحوّله في بطنها إلى حال بروح كان ذلك ، أو به غير روح ؟ قال : بروح ، عدا الحياة القديم المنقول في أصلاب الرّجال و أرحام النّساء ، و لو لا أنّه كان فيه روح عدا الحياة ما تحوّل عن حال بعد حال في الرّحم ، و ما كان إذا على من يقتله دية ، و هو في تلك الحال ) ؛ « 2 » به ايشان گفتم : آيا تحولات جنين در رحم از حالى به حال ديگر ، تحت تأثير روح است يا بدون روح صورت مىپذيرد ؟ فرمود : [ متأثر از ] روح است ، غير از روحى كه از پدران و مادران خود به او رسيده است . اگر در او تنها روح حيات مىبود ، در رحم از حالى به حال ديگر دگرگون نمىشد و بر كسى كه او را در اين حال مىكشت ديه واجب نمىشد .

--> ( 1 ) . كافى ، ج 6 ، ص 13 - 14 . ( 2 ) . همان ، ج 7 ، ص 347 .