فصل دوم : احاديث نبوى در حوزه طب و درمان پس از تبيين قواعد كلى مورد بحث در فصل نخست كه بر همهء احاديث نبوى [ يا غير نبوى در نزد شيعه ] ناظر به امور دنيوى حاكم است ، به احاديثى كه در قلمرو طب و درمان رسيده است مىپردازيم تا ببينيم كه قواعد پيش‌گفته چگونه بر آنها انطباق مىيابد . در نگاهى كلّى ، احاديث رسيده در قلمرو طب و درمان در دوگونهء اصلى جاى مىگيرند : گونه‌اى از آنها بسان همهء احاديثى كه در قلمرو اعتقادات ، عبادات ، معاملات و ديگر احكام ويژهء تكليفى و وضعى رسيده است مصداق تشريع هستند و بنابراين ، پيروى از آنها و عمل به آنها بايسته است . گونه‌اى ديگر ، تشريع تلقى نمىشوند ، عمل به آنها واجب نيست و در شمار امور دنيوى محض هستند كه پيشتر از آنها سخن به ميان آمد و اين حقيقت دربارهء آنها روشن شد كه سخن و فعل پيامبر صلّى اللّه عليه و إله در اين قلمرو همانند سخن و فعل ديگر مردمان است . اكنون به بررسى هريك از اين دوگونهء اصلى مىپردازيم : گونهء نخست : احاديث ناظر به تشريع اين‌گونه از احاديث نبوى و غير نبوى ناظر به امور طبىاى است كه تشريع تلقى مىشوند و پيروى از آنها بايسته است و دربردارندهء گروه‌هاى ذيل است :