قرار دادن نطفهء مرد در رحم زن بيگانه و اجنبى ، سبب همان خلط مياه مىشود و با حرام نبودن زنا پاكيزگى انساب از بين مىرود . در عبارت « لوضعه إيّاها في غير موضعه » دلالت روشنى وجود دارد كه بايد منى مرد در جاىگاهى مخصوص ريخته شود . شايد براساس همين نكته‌ها ضايع كردن منى و انزال آن در غير از رحم زن مكروه شمرده شده است . دربارهء منع از آن گفته شده كه حكمت نكاح ، توليد فرزند است ، ولى اگر كه عزل بشود ، توليد مثل ممكن نخواهد بود ؛ پس عزل با غرض شارع منافات دارد . « 1 » از مجموعهء احاديثى كه در باب منع از عزل وارد شده است ، برمىآيد كه شارع مقدس فقط ريختن آن را در موضع خاص خود جايز دانسته است و چون انزال منى جايز شمرده شده ، دانسته مىشود كه تضييع آن به صورت حرام مراد است نه به گونهء جايز . شايد در فلسفهء حرمت استمنا نيز اين‌گونه نكته‌هايى هست ، چنان‌كه در روايتى از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام به اين نكته اشاره شده كه شكل افراغ منى بايد حفظ شود ، يعنى بايد از طريق حلال ريخته شود . بدين‌سان با مراجعهء به روايت مذكور و ساير روايت‌ها كه پاره‌اى از آن‌ها در بيان فلسفه و علت حكم وارد شده است ، فلسفهء حرمت زنا به‌دست مىآيد . عن الطبرسي في الاحتجاج عن أبي عبد اللّه عليه السّلام في حديث ، أنّ زنديقا قال له : لم حرّم اللّه إتيان البهايم ؟ قال : كره أن يضيع الرجل ماءه و يأتي غير شكله ، و لو أباح اللّه ذلك لربط كلّ رجل أتانا يركب ظهرها ، و يغشي فرجها ، و كان يكون في ذلك فساد كثير ، فأباح اللّه ظهورها و حرّم عليهم فروجها ، و خلق للرجال النساء ليأنسوا و يسكنوا إليهن ، و يكنّ موضع شهواتهم ، و أمهات أولادهم ؛ « 2 » زنديقى از امام صادق عليه السّلام پرسيد : چرا خداوند آميزش با چهارپايان را حرام كرده است ؟ حضرت فرمود : خوش نداشت مرد ، آب خويش را تباه كند و به راهى جز آنچه رواست ، حاجت خود برآورد . اگر خداوند اين كار را مباح كرده بود ، هر مردى ماده الاغى در اختيار

--> ( 1 ) . نهاية المرام ، ج 1 ، ص 59 . ( 2 ) . وسائل الشيعه ، ج 14 ، ص 265 .