مقدمه پيش از آغاز بحث ، ابتدا بايد موضوع سخن را روشن كنيم و گوشه‌ها و زوايايى را كه در صدد شكافتن آن‌ها هستيم مشخص نماييم . اصل اين بحث ، از موضوعات ريشه‌دار فقه است و بيشتر فقيهان كه پيرامون مسئلهء نكاح سخن گفته‌اند ، و به اين موضوع پرداخته‌اند . شكى نيست كه در احاديث به مواردى خاص در اين زمينه اشاره شده و در مورد فسخ نكاح فتح باب شده است ، امّا آنچه اهميّت دارد اين است كه آيا فسخ نكاح و برهم زدن علقهء زوجيت فقط بر اثر آسيب‌هاى ذكر شده در احاديث است ، يا اينكه احاديث و فقيهان درصدد نشان دادن قاعده و قانون هستند ؟ آيا احاديث مىتوانند قاعده و قانونى را مثل قاعدهء « لا ضرر » وضع كنند تا به فقيه اجازه دهند ، بر اين اساس فتوا دهد هر مرضى كه با امراض ذكر شده در احاديث مشابهت دارد ، رشتهء زوجيت را پاره و ادامهء زندگى مشترك را قطع خواهد كرد . اينك موضوع را بررسى مىكنيم : 1 . پسر و دخترى كه قصد ازدواج دارند ، به پزشك مراجعه مىكنند . پزشك متخصص متعهد ، به دختر و پسر مىگويد كه آزمايش‌ها نشان مىدهد يكى از آن دو ، مبتلا به مرضى است كه سبب نابودى آنها و سرايت به طرف مقابل مىشود ؛ آيا پزشك بايد آن دو و اقوامشان را مطلع كند و نتيجهء آزمايش را بدان‌گونه كه هست به آن‌ها خبر دهد و در نتيجه از اين ازدواج جلوگيرى كند ، يا در اين مورد وظيفه‌اى ندارد ؟ 2 . در اينجا كار پزشك برملا كردن سرّ نيست بلكه فقط حق دارد نتيجهء آزمايش را