از امام صادق عليه السّلام در مورد دارويى سؤال شد كه با خمر آميخته بود كه آيا جايز است كه با خمر آميخته شود . آن هم درحالىكه فقط اضطرار ، چنين چيزى را ايجاب مىكند ؟ امام فرمود : به خدا سوگند نه بر مسلمان روا نيست كه بر آن بنگرد تا چه رسد كه توسط آن به مداوا بپردازد و اين به منزله‌ى پيه و گوشت خوك است . كه در آن معايب زيادى است شگفتا خوب نمىشود مگر به واسطه‌ى آن ! ؟ بدان‌كه خداوند كسى را كه شراب و يا گوشت و پيه خوك را خورده ، شفا نخواهد بخشيد . از ابن ابى يعفور نقل است كه گفت : هر زمان كه به مانند اين دردها مبتلا مىشد و دردش شدت مىيافت مقدارى شراب ناب مىخورد و دردش تسكين مىيافت روزى در محضر امام صادق عليه السّلام حاضر شد و سخن به آنجا كشيد كه ايشان را از دردى كه از آن رنج مىبرد و نوشيدن شراب آگاه كرد . امام فرمود : اى ابن ابى يعفور ! شراب مخور كه حرام است بدان‌كه شيطان زمام اختيار تو را در دست گرفته و به تو اين شراب را مىخوراند و اگر از تو نااميد گردد مىرود . زمانى كه او به كوفه بازگشت درد او بيش از هر زمان ديگرى تشديد شد خانواده‌اش براى او شراب آوردند . گفت : « نه به خدا سوگند قطره‌اى از آن را نمىنوشم » آنها از خوردن شراب توسط او نااميد شدند . چند روزى دردش تشديد شد تا اينكه خداوند پس از مدتى درد او را به كلى از وى برگرفت و درمان بخشيد و تا هنگام مرگ آن درد به سراغ او نيامد . امام صادق عليه السّلام فرمودند : « آن‌كس كه مضطر و مجبور است هم نبايد خمر ( مشروب الكلى ) بنوشد . چرا كه هيچ‌چيز جز شرّ و بدى عايد او نمىشود و بر او نمىافزايد . و نيز به اين دليل كه اگر شراب ننوشد منجر به هلاك شدن وى مىگردد . پس نبايد حتى قطره‌اى از آن را بنوشد و در روايتى ديگر است كه : هيچ‌چيز جز عطش عايد او نمىشود » پيرمردى از امام صادق عليه السّلام پرسيد : كه من بيمارم و درد دارم و به همين خاطر شراب مىنوشم و ماجراى خود را براى ايشان بازگفت . امام به او فرمود چه چيز مانع از اين مىشود تا از آبى كه خداوند آن را سرمنشأ زندگى قرار داده ننوشى ؟ گفت تفاوتى نمىكند و سودى نمىبخشد . امام عليه السّلام فرمودند : چه چيز تو را مانع مىشود كه عسل نخورى چرا كه خداوند فرموده