محمد دريايى
378
دانشنامه طب اهل بيت ( ع ) ( فارسى )
درمان با گوجهفرنگى گوجهفرنگى از هزاران سال پيش وجود داشته ، البته در ابتدا به اندازهى يك گيلاس بوده و كمكم بر اثر پرورش درشتتر شده است . وطن اصلى اين گياه آمريكاى جنوبى است . در قرن شانزدهم در كشور پرو به مقدار زياد كشت مىشد . گوجهفرنگى در قرن هفدهم به انگلستان و هلند راه يافت و چون بسيار گران بود ، فقط مردم ثروتمند مىتوانستند از آن استفاده كنند و به نام « سيب عشق » معروف شد . از لحاظ كشت و زرع ، گوجهفرنگى جزو سبزيجات است ، درحالىكه از نظر گياهشناسى در دستهى ميوهجات جاى دارد و گياهشناسان آن را جزو مركبات مىدانند . مصرف گوجهفرنگى مرتبا در حال افزايش است و بعد از سيبزمينى بالاترين مصرف را در بين سبزيجات داراست . گوجهفرنگى در حال حاضر در تمام مناطق دنيا كشت مىشود و تقريبا در تمام فصول سال وجود دارد . گوجهفرنگى انواع مختلفى دارد و در حدود شانزده نوع آن در بازار به فروش مىرسد . يك نوع از آن ، گوجهفرنگى سفيد است كه فاقد اسيد است . گوجهفرنگى را بايد هنگامى كه كاملا رسيده است ، از بوته چيد و مصرف كرد ، زيرا گوجهفرنگى نارس و سبز براى بدن مخصوصا براى كليهها مضر است . البته در كشورهاى صنعتى ، گوجهفرنگى را كال مىچينند تا هنگامى كه به مقصد مىرسد و يا در انبار ، قرمز شود . اگر گوجهفرنگى كاملا قرمز باشد ولى هنگامى كه آن را باز مىكنيد ، تخم آن سبز باشد ، نشانهى اين است كه گوجهفرنگى را كال چيدهاند و بعدا رسيده است . گوجهفرنگى گياهى است يك ساله ، داراى شاخههاى زياد ، كه ارتفاع آن تا حدود يك متر مىرسد . گلهاى آن زردرنگ است كه از كنار شاخهها و يا ساقهى آن بيرون مىآيد . ميوهى آن گرد و يا تخممرغى و به رنگ زرد يا قرمز ديده مىشود . تركيبات شيميايى گوجهفرنگى داراى اسيد اگزاليك ، اسيد ماليك و اسيد سيتريك مىباشد . همچنين در