مفيد است . براى ضد عفونى شدن كاهو كافى است دو قطره آب ژاول را در يك ليتر آب حل كرده كاهو را با آن شستشو داد . برگ كاهو براى افراد مبتلا به ورم روده‌ى بزرگ زيان‌آور است . مصرف كاهو ، خون را افزايش مىدهد و گردش خون و مزاج صفراوى را ملايم مىكند و زياد خوردن آن نيروى جنسى و حافظه را كم مىكند . خوردن كاهو ناشتا سبب تقويت بينايى مىشود ، رنگ مو را مشكى و صورت را گلگون مىگرداند . عناصر غذايى و ويتامين‌ها ، در برگ‌هاى آفتاب خورده‌ى كاهو بيشتر وجود دارد . كاهو از نگاه رازى كاهو در طبّ سنتى داراى طبيعت خنك و خواب‌آور و فرونشاننده‌ى تشنگى است و براى مزاج‌هاى گرم سازگار است . هرگاه كاهو را با سنبوسك بخورند و پس از آن بخوابند خوابى عميق و طولانى خواهند داشت به خصوص اگر حلواى جوزابه كه از خشخاش و شكر درست مىشود به همراه آن ميل كنند . كاهو براى مزاج‌هاى سرد يا دچار نفخ مناسب نيست . افراد مبتلا به زخم‌هاى ريوى يا ساير ناراحتىهاى تنفسى نبايد كاهو ميل كنند زيرا ممكن است باعث خفقان سريع شود كه در اين صورت بايد با آب عسل در صدد درمان برآمد . همچنين كاهو براى خالى شدن سينوس‌ها از چرك و اخلاط مناسب است . كاهو ، زياد خاصيت خون‌سازى ندارد بلكه بيشتر باعث كاهش حرارت خون مىشود و اگر با سركه مصرف شود خاصيت خنك‌كنندگىاش بيشتر مىگردد . خوردن كاهوى زياد باعث ضعف بينايى مىشود و براى اصلاح آن مىتوان تخم زردك و به عقيده‌ى برخى تخم كرفس ميل نمود و آب رازيانه در چشم چكاند . كاهو در كتابى قديمى كاهو دو نوع اهلى و وحشى دارد . نوع وحشى آن سردتر از نوع اهلى و برگ آن درشت‌تر و داراى طعم تلخ است و شيرابه‌ى زيادى دارد . كاهو داراى طبيعت سرد و مرطوب است شيرابه‌ى آن به همراه سركه و آب ، مسهل است و طلاى ( ماليدن ) آن با روغن گل جهت رفع سردرد مفيد است . چكاندن مقدارى شيرابه‌ى كاهو جهت جلاى بينايى به كار مىرود