محمد دريايى
313
دانشنامه طب اهل بيت ( ع ) ( فارسى )
طبيعى انسان مطابق با ساختمان بدن اوست كه به نظر مىرسد اين خوراك عموما ميوهها و ريشههاى غدهاى و بخشهاى آبدار گياهان باشد . دستهاى انسان به آسانى براى چيدن ميوهها به كار مىرود و از طرفى آروارههاى او كوچك و ظريف بوده و دندانهاى كلبى او از ساير دندانهايش بلندتر نيست و اين همه به او اجازهى گوشتخوارى نمىدهد و هرگاه اين خوراكها را با پختن آماده نمىكرد ، قادر به تناول آنها نبود . و در جاى ديگر مىنويسد : « اگر دستگاه گوارش انسان براى گوشتخوارى سازگار شده بود ، مىبايست ساير اعضا و اندامهاى بدن وى هم براى اين كار متناسب مىشد ؛ بدين معنى كه بايد دندانهايى تيز ، چنگالهايى قوى و آروارههايى محكم مىداشت تا به وسيلهى آنها مىتوانست قوت غالب خود را فراهم آورد . درصورتىكه انسان اوليه مانند ميمونهاى بزرگ بوده و از دانهى گياهان و ميوهها جهت خوراك استفاده مىكرده است و اين مطلب را آناتومى بدن او به ما گواهى مىدهد » . همچنين دانشمندان بزرگ زيستشناسى مانند « داروين » ، « هگل » ، « هوكسلى » ، « فلورنس » و . . . در اين مورد همعقيدهاند و هريك ثابت كردهاند كه انسان ميوهخوار است . در اينجا دستگاه گوارش و تناسبات آناتومى بدن انسان را با جانوران گوشتخوار و گياهخوار مقايسه مىكنيم تا مشخص شود كه انسان به كداميك از آنها شبيهتر است . همانطور كه پيشتر گفته شد فرم دندانهاى انسان به دندانهاى ميمونهاى بزرگ ميوهخوار شباهت دارد چه آنها دندانهاى پيشين بلندى دارند و دندانهاى كلبى آنها از ساير دندانها بلندتر نيست ، دندانهاى آسيا پهن و مسطح است و بالاخره اينكه جانوران ميوهخوارى مانند ميمون داراى دندانهاى يكنواختى هستند كه نمىتواند به كار پاره كردن گوشت بيايد . همچنين دندانهاى آسيا در اين جانوران نه برنده است نه پهن يعنى نه به كار دريدن گوشت مىآيد و نه جويدن علف ، بلكه فقط براى خوردن ميوهها و دانههاى گياهان سازگارى يافته است . درصورتىكه فرم دندان در گوشتخواران بهگونهاى است كه دندانهاى پيشين در آنها خيلى كوچك است و برعكس ، دندانهاى كلبى آنها بلند و ضخيم مىباشد و دندانهاى آسيا نيز در آنها تيز و برنده است تا بتوانند شكار خود را دريده و گوشت آن را تكهتكه كنند و ببلعند . همچنين در مقام مقايسه ، دندانهاى يك