خواص عدس عدس از نظر طب قديم ايران معتدل و خشك است و مانند ديگر گياهان ، پوست و دانه‌ى آن داراى اثرات متضاد يكديگر مىباشد ، يعنى پوست عدس گرم و خود عدس قابض است به عبارت ديگر پوست آن مليّن و مغز آن ضد اسهال مىباشد . عدس يك غذاى كامل است و انرژى لازم را براى كارهاى بدنى تأمين مىكند . بىدليل نيست كه در قديم صبحانه‌ى سربازان در سربازخانه‌ها عدس پخته بود كه با شكر يا خرما آن را مىخوردند . بهتر است عدس همراه با خرما يا كشمش ميل شود . عدس داراى خواص زير است 1 . عدس زيادكننده‌ى شير است و مادران شيرده حتما بايد از آن استفاده كنند . 2 . عدس را آرد كنيد و روى پوست ملتهب بگذاريد التهاب را بر طرف مىكند . 3 . براى درمان زخم‌هاى دهان و گلو و ديفترى عدس را بپزيد و آب آن را غرغره كنيد . 4 . براى درمان مخملك ، آب عدس پخته را با سركه ميل كنيد . 5 . آب عدس پخته براى بيمارىهاى ريه و سينه مفيد است . 6 . براى تقويت معده و بر طرف كردن گاز معده عدس پخته را با سركه ميل كنيد . 7 . براى درمان زخم‌هاى عميق ، عدس را آرد و با عسل مخلوط كنيد و پماد به دست آمده را روى زخم ببنديد . 8 . آش عدس با روغن بادام براى دوران نقاهت بهترين غذاست . 9 . پماد آرد عدس مخلوط با سفيده‌ى تخم‌مرغ براى ترك دست و پا مفيد است . 10 . پماد آرد عدس با سركه براى ترك دست و پا كه به علت سرما عارض شده سودمند است . 11 . عدس را مىتوان به‌عنوان مسهل هم مصرف كرد چون داراى لعاب زيادى است كه در درمان ناراحتىهاى روده نيز مؤثر است . 12 . عدس پخته را به‌عنوان مرهم براى زخم نيز مىتوان به كار برد . 13 . عدس با تمام مزايايى كه دارد نبايد زياد مصرف شود زيرا اولا ديرهضم است و