ابى بصير مىگويد از امام باقر عليه السّلام شنيدم كه فرمود : « هرگاه اراده كردى سيب بخورى قبل از خوردن آن را بو كن ، پس اگر چنين كردى ، تمام بيمارىها را از بدن تو خارج مىكند » . [ در طبّ مكمل بودرمانى و استشمام رايحه‌ى اسانس و بوى مطبوع ميوه‌ها از اهميت و اعتبار ويژه‌اى برخوردار است . ] حضرت على عليه السّلام مىفرمايد : « خوردن سيب باعث پاكسازى محيط معده مىشود » يكى از اصحاب مىگويد : « مرض و با شايع شد و عده‌اى بر اثر آن مردند ما نيز در مكه بوديم كه اين مرض گريبانگير من هم شد به امام موسى بن جعفر عليه السّلام نامه‌اى نوشتم در جواب نوشت : « سيب بخور » سيب خوردم و خوب شدم » . امام رضا عليه السّلام مىفرمايد : « جنبه‌ى شفابخش سيب اين است كه از مسموميت پيشگيرى مىكند و انسان را از جنون و آسيب‌هاى روانى محفوظ مىدارد . بلغم و رطوبت را خنثى مىكند و منافع هيچ‌چيزى براى سلامتى انسان به اندازه‌ى سيب سريع و زياد نيست » . همچنين مىفرمايد : « سيب منافع زيادى دارد و بسيارى از امراض و ناخوشىها را بهبود مىبخشد » . امام على عليه السّلام مىفرمايد : « سيب بخوريد زيرا سيب معده را دباغى مىكند » . امام صادق عليه السّلام مىفرمايد : « به بيماران تب‌دار سيب بدهيد ، زيرا براى آنان چيزى سودمندتر از سيب نيست » . يكى از اصحاب مىگويد : وارد شهر مدينه شدم . برادرم سيف همراه من بود . مرض رعاف ( خونريزى از بينى ) در ميان مردم شايع شد و هركس به اين بيمارى دچار مىشد پس از دو روز مىمرد . روزى به خانه برگشتم ، ديدم برادرم نيز به اين مرض دچار گشته است . خدمت امام موسى كاظم عليه السّلام شرفياب شدم . حضرت فرمود : « به برادرت سيف سيب بخوران » . من نيز چنين كردم و او شفا يافت . مفضّل مىگويد : نزد امام صادق عليه السّلام صحبت از تب به ميان آمد . حضرت فرمود : « ما خانواده‌اى هستيم كه هنگام بيمارى جز با خوردن سيب با چيز ديگرى خود را درمان نمىكنيم » . مردى مىگويد : مفضّل مرا خدمت امام صادق عليه السّلام فرستاد تا هديه‌اى از طرف او به حضور آن امام تقديم كنم . در يكى از روزهاى گرم تابستان به خانه‌ى آن بزرگوار وارد شدم .