ملّا محمد على تبريزى ، ملا حسين تبريزى ، ملا محمد خويى ، سيد محمد على نوه‌ى سيد محسن اعرجى ، شيخ حسن محفوظ عاملى ، سيد هاشم فرزند سيد راضى و بسيارى از شاگردان وى از نژاد عرب و عجم كه در حلقه‌ى درس و بحث او زانوى تلمّذ زده‌اند . نويسندگان بسيارى نيز از خرمن علم او خوشه‌ها چيدند كه مجال ذكرشان در اين مجموعه نمىباشد . وفات آيت اللّه سيد عبد اللّه شبّر در سال 1242 در شب پنج‌شنبه از ماه رجب در شهر كاظمين جان به جان آفرين تسليم نمود . موج عظيمى از تأثر و اندوه مردم شهر را فراگرفت و اين موج بغداد را نيز در برگرفت . همه در مرگ او گريان و نالان شدند و بر سر و سينه زدند و سراسيمه به خيابان‌ها و كوچه‌ها ريختند و بر اين فقدان و مصيبت عظما گريستند و بالاخره با يك دنيا اندوه و ناله ، پيكر پاك او را بر روى سر و دستان خويش تشييع و حمل نمودند و درحالىكه بر سر و سينه و صورت مىزدند سرانجام با نوحه و فريادهاى اندوهبار هزاران هزار جمعيت از زن و مرد او را به صحن مطهر كاظمين تشييع و سپس با نماز بر او توسط فرزندش علّامه سيّد حسن و بسيارى از ائمه‌ى جماعات و علماى اعلام در جوار پدر بزرگوارش در حجره‌ى شرقى و در رواق مبارك دو امام معصوم با تجليل فراوان دفن نمودند و درحالىكه همه اشك مىريختند پس از انجام مراسمى ويژه از سر قبر شريفش مراجعت كردند . و بدين‌سان برگى زرين از زندگى پربركت دانشمندى گرانسنگ از خاندان عصمت سجّادى ورق خورد و شخصيتى ممتاز و بارز و عالمى فاضل و مؤثر در جهان تشيّع را از بشريت بازستاند .