خود را بيشتر در معرض تلقينات روانى قرار دهد و در چه شرايطى از درجه تلقين‌پذيرى بالاترى برخوردار است . انسان در شرايط عادى ، در چه حالاتى مىتواند بيشتر در معرض تلقينات روانى باشد و در چه شرايطى از درجه تلقين‌پذيرى بالاترى برخوردار است ؟ با توجه نمودن به شرايط ويژه نمازگزار ، مانند نظر تكرار نماز در زمان‌هاى خاص ، شرايط ويژه جسمانى مثل طهارت جسم ، پاك بودن لباس ، غصبى نبودن محل ، خواندن الفاظ و اذكار در هركدام از بخش‌هاى نماز ، انجام حركات خاص ( مثل سجده ) ، قرار گرفتن هميشگى نمازگزار در مقابل قبله و در جريان ميدان‌هاى الكترومغناطيسى زمين و . . . و از طرف ديگر شناخت‌هايى كه نمازگزار از خداوند و اصول مذهب و دستورات آن دارد ، به خصوص آنچه كه نمازگزار در مورد نماز تجربه كرده است ( مثلا حاجت‌هاى متعددى كه بر سر سجاده نماز از خداوند طلب كرده و نتيجه گرفته است ) و عوامل متعدد ديگر ، همگى سبب مىشوند كه فرد هنگام نماز در شرايط ويژه‌اى از تلقين‌پذيرى قرار بگيرد و بر اثر آن به نماز خود توجه مىكند و آنچه را كه در حين نماز ، در رابطه با آن به خود تلقين مىنمايد ، برايش حاصل مىشود . چرا كه تلقين ها و توجهات در اين شرايط خاص ، منجر به فعال شدن ناقل‌هاى عصبى مىشود كه فرد را در جهت گرفتن حاجت خود يارى مىنمايند ، يا به زبان ساده‌تر تلقين در اين شرايط ويژه سبب مىشود كه فرد استعدادهاى نهفته درونى خود را به كار اندازد و از آن در امور خود يارى بجويد . بدين ترتيب واضح است كه هركس با توجه به تصويرى كه در ذهن خود از خوشبختى ترسيم نموده است ، مىتواند با امداد از توجهات و تلقينات سازنده‌اى كه در شرايط ويژه تلقين‌پذيرى ، در حين نماز انجام مىدهد ، ناقل‌هاى عصبى دستگاه مغز و اعصاب خويش را به سمت مطلوب خويش هدايت كند و اراده و اختيار خود را در آن جهت تقويت نمايد و صد البته بالاترين و والاترين حد ممكن ، جايى است كه انسان هدف خود را رسيدن به آخرين درجه كمال كه همانا قرب الهى در سايه تخلق به اخلاق الهى ( كه همان راه معصومين ( ع ) است ) است ، قرار دهد و به وسيله نماز ، اين امر را كه همراه با خوشبختى دنيا