بىجهت نيست كه گاندى مىگويد : « دعا و نماز ، زندگىام را نجات داده است . بدون آن بايد از مدت‌ها پيش ديوانه مىشدم . من در تجارب زندگى عمومى و خصوصى خود ، تلخ كامىهاى بسيار سخت داشته‌ام كه مرا دست‌خوش نااميدى مىساخت . اگر توانسته‌ام بر اين نااميدىها چيره شوم ، به خاطر نمازها و نيايش‌هايم بوده است . دعا و نماز را مانند حقيقت بخشى از زندگى خود نمىشمارم ، فقط به خاطر نياز و احتياج شديد روحى آن‌ها را به كار مىبسته‌ام ؛ زيرا اغلب خود را در وضع و حالى مىيافتم كه احتمالا بدون دعا و نماز نمىتوانستم شادمان باشم . هرچه زمان گذشت ، اعتقاد من به خداوند افزايش يافت و نياز من به دعا و نماز بيشتر مىشد و بدون آن زندگى برايم سرد و تهى بود . » ( مهاتما گاندى ، ص 106 ) نتايج تحقيقات فراوان نشان مىدهد كه انجام اعمال و فرايض دينى در كاهش تنش‌ها و تأملات روزمره و تأمين سلامت و بهداشت روانى افراد مؤثر است . ما در اينجا به برخى از تحقيقات اشاره مىكنيم : مهتاب و مريم روحى عزيزى ( 1380 ) تأثير نماز را بر روى سلامت جسمى - روانى مورد بررسى كردند . در اين پژوهش پرسش‌نامه‌هاى حاوى سؤالات گوناگون درباره نماز و تأثيرات آن در اختيار 45 دانشجوى دختر و پسر با ميانگين سنى 20 سال قرار گرفت . نتايج حاصله نشان داد كه تقريبا 100 % نمازگزاران معتقد بودند كه پس از انجام اين فريضه الهى به حالت سكون و آرامش روحى مىرسند ، سختىها و شدايد زندگى را راحت‌تر تحمل كرده و نيروى مبارزه با مشكلات ، اميد و ايمان در آنها تقويت مىگردد و در راه كسب فضايل و دورى از رذايل گام برمىدارند و به‌طور كلى به دستورات خداوند متعال كه در جهت بهتر زندگى كردن انسان ارائه‌شده گردن مىنهند كه نهايتا منجر به سلامت روانى و جسمى آدمى شده ، سلامت اجتماعى او تأمين مىگردد . ، ( تأثير نماز به‌عنوان يكى از اركان دين مبين اسلام بر سلامت جسمى - روانى نسل جوان ، ارائه‌شده در اولين همايش نقش دين در بهداشت روانى ، تهران ، 27 - 24 آذرماه ، دانشگاه علوم پزشكى و خدمات بهداشتى درمانى ايران )