او مكلف و مسؤول‌اند . اسلام با توجه دادن به ايمان دينى ، پيروانش را به جهان و خلقت و هستى خوشبين كرده است . 4 ) معرفى چهره واقعى دنيا : اسلام ، در برنامه‌هاى تربيتى خود به منظور مقابله با مشكلات و حوادث ، همگان را به شناخت دنيا و تغييرات و ناپايدارى آن فرا خوانده‌اند . امام على ( ع ) مىفرمايد : من عرف الدنيا لم يحزن للبلوى ؛ كسى كه دنيا را بشناسد ، هرگز به خاطر مصيبت و بلا محزون نمىگردد . ( ابن ابى الحديد ، ج 20 ص 271 ) آن حضرت ، دنيا را چنين توصيف مىكنند : دار بالبلاء محفوفه و بالغدر معروفه لا تدوم احوالها و لا تسلم نزالها ؛ دنيا سرايى است كه بلا و مصيبت آن را احاطه نموده و به مكر و فريب شناخته شده است . حالاتش ناپايدار است و كسانى كه در اين منزل گاه فرود مىآيند از آفاتش به سلامت نخواهند ماند . ( نهج البلاغه ، خطبه 217 ) 5 ) دكترين مهدويت و انتظار : اعتقاد به مهدويت و انتظار ، كه در رأس هرم اعتقادى شيعه قرار گرفته است ، بر بهداشت روان در دو سطح پيش‌گيرى اوليه و ارتقاى توان‌مندىها مؤثر بوده است . انتظار در محورهاى سه‌گانهء اميد ( شناختى ) ، آمادگى ( رفتارى ) و اشتياق ( عاطفى ) ، بر بهداشت روان در دو سطح پيش‌گيرى اوليه و ارتقاى توان‌مندىها ، مؤثر بوده است . انتظار نور سپيد ، بارقهء اميد را در دل انسان زنده مىكند و اميدوارى ، موجب جلوگيرى از يأس و سرخوردگى مىشود . امام على ( ع ) فرمود : مردم ! در واپسين حركت تاريخ و آخر الزمان ، بزرگ مردى از فرزندانم ظهور مىكند . هنگامى كه پرچمش به اهتزاز درآيد ، شرق و غرب جهان را روشن سازد . با ظهورش موجى از شادى و نور ، عالم‌گستر مىگردد . ( شيخ صدوق ، كمال الدين و تمام النعمه ، ج 2 ، ص 653 ) معناى انتظار و آمادگى براى ظهور ، اين است كه انسان خود را از هرگونه قيدوبند ( درونى و بيرونى ) آزاد سازد و سبك‌بار و سبك‌بال آمادهء حركت باشد و اين امر ، مستلزم پارسايى ، زهد و تقوا است و شايستگى در پرتو عمل صالح مىخواهد . امام صادق ( ع ) مىفرمايد : من سرّ أن يكون من أصحاب القائم فلينتظر و ليعمل بالورع و محاسن الاخلاق . هركس دوست