اين اصول عبارتند از : اصل استقلال Autonomy : حق آزادى يا استقلال يك فرد . حق يك فرد براى اينكه روش درمانى ( مراقبتى ) را انتخاب نمايد كه مبتنى بر ارزش‌هاى فرد ، بدون محدوديت خارجى و يا القاء و اجبار توسط ديگران است . انتخاب و دريافت مراقبت بهداشتى و درمانى يا رد آن ، بايد هماهنگ با ارزش‌هاى بيمار باشد و بطور آزادانه برگزيده شود ( رضايت آگاهانه ) و جهت اعمال آزادى عمل ، فرد بايد قادر به تفكر و بررسى موثر بوده ، نه به زور وادار به يك نحوه عمل خاص گردد و نه قيدوبند خارجى وى را در انتخاب محدود نمايد . داشتن توانايى تفكر در بررسى موثر ، مستلزم سطحى از درك عقلانى و قابليت اعمال آن درك مىباشد . بايد به خاطر داشت استقلال به‌معناى در نظر گرفتن خواسته‌هاى بيمار بر خلاف قضاوت خوب پزشكى نيست . به عبارت ديگر بيمار اين حق را دارد كه درمان توصيه‌شده را نپذيرد اما داراى اين حق نيست كه هر درمانى را كه مايل است بگيرد . اصل سودمندى Beneficence : اين اصل دستور مىدهد ، خوب عمل كن يا بين منافع و مضرات عمل تعادل برقرار كن و طيف وسيعى را شامل مىشود كه در نهايت راحتى و آسايش مددجو را تامين مىكند . اصل زيان نرساندن Non - maleficience : اين دو اصل مبناى مراقبت پزشكى و يا همان اصل « انجام كار نيك و عدم رساندن زيان » سوگندنامه بقراط مىباشد . در كارهاى بالينى گاها ممكن است درجات متغيرى از آسيب و زيان به منظور رسيدن به يك هدف مطلوب به مددجو تحميل شود . مانند اعمال جراحى ( يا بالينى متعدد ) كه فوايد بالقوه آنها بر خطرات و عواقب منفى احتمالى آنها برترى دارد . اجراء شديد اصل زيان نرساندن ممكن است . پرسنل را از انجام اعمال و درمان‌هايى كه شايد بيشترين نفع بيمار در آن باشد ، بازدارد . اصل رازدارى Confidentiality : بيمارى كه با يك فرد حرفه‌اى در گروه پزشكى ارتباط پيدا مىكند داراى اين حق است كه مطمئن شود اطلاعات مبادله شده در طى اين تعامل ،