كسى كه براى تأمين زندگى خانواده‌اش زحمت مىكشد مانند كسى است كه در راه خدا جهاد مىكند . در روايت معتبر ديگرى آمده است : امام باقر ( ع ) در مزرعه مشغول كار بودند و عرق از تمام بدن ايشان مىريخت . فردى به ايشان گفت مگر ديگران نيستند تا كار كنند . امام ( ع ) فرمود : بيش از من كسى با دست خود به كار مىپرداخت كه از من و پدرم بهتر بود ، پرسيد چه كسى ؟ امام پاسخ داد پيامبر خدا ( ص ) ، على ( ع ) و پدران من همه با دست خود كار مىكردند و اين خصلت همهء پيامبران و جانشينان آن‌ها و صالحين است » « 1 » . در سخنى از امام على ( ع ) آمده است : خداوند انسانى را كه داراى حرفه‌اى است و امين است دوست دارد « 2 » . در انتخاب شغل ، علاوه بر شناخت استعدادها و توانمندىهاى ، يكى از ملاك‌ها علاقهء انسان است و به همين دليل ، كار را بايد با علاقه‌مندى و صميميت و خالصانه انجام دهد تا نه تنها فاعل ، احساس لذت كند و احساس آرامش روحى داشته باشد ، بلكه باعث رشد و شكوفايى استعدادهاى درون او شود . ملاك ديگر ، نياز جامعه و مفيد بودن براى مردم است . ديگر اينكه در كار نوعى توليد و خلاقيت وجود داشته باشد خواه صنعتى و علمى ، و خواه توليد فكرى ، فرهنگى ، هنرى يا هر زمينه ديگر . كارهاى صرفا تقليدى ، انگيزش‌هاى درونى را به‌وجود نمىآورد و رشد فردى و اجتماعى را تسريع نمىكند . هدف از اشتغال ، تنها كسب درآمد نيست ، بلكه خدمت به انسان‌ها با حفظ جهت تقرب الهى است .

--> ( 1 ) . الحياه ، محمد رضا حكيمى ، ج 5 ، ص 37 . ( 2 ) . تحف العقول ، ص 11 .