بلى امام ( ع ) بدن را بيك زمين پر بركت تشبيه كرده ، كه آدمى صاحب اين زمين است و در اين زمين كشت و زرع مىكند . پس اگر به اين زمين توجه لازم را بكنند ( بدن ) و در مراقبت و تغذيه آن افراط و تفريط ننمايند ، اين زمين بهترين ثمره را مىدهد ( كه سلامتى است ) اين تشبيه چه تشبيه عميق و زيبايى است ، كه منطبق با جديدترين دستورات بهداشتى مىباشد ، و بهترين نظريات طبى را بيان مىكند . و بعد هم حضرت ، بيش از آنكه اين قسمت را بپايان برساند ، براى ما تشريح مىكند كه خداوند عز و جل هر انسانى را يك واحد مجزا از ديگران خلق كرده و بهر شخص مزاج خاصى داده است ، با توجه به همين اصل است كه حضرت خليفه را مخاطب ساخته مىفرمايد : ( اى امير مؤمنان ، نگاه كن آنچه را كه موافق معده و مزاج تست بخور تا آخر مطالب . . . ) باز هم فرموده اى امير مؤمنان بدانكه هركدام از طبيعتها چيزهاى متناسب با وضع خود را دوست مىدارند ، پس از آن غذاهائى بخور كه مطابق نياز بدنت باشد تا آخر . . . دوباره حضرت بدنبال سخنان بالا مىفرمايد ( هنگامى از غذا دست بكش كه باز هم ميل به آن داشته باشى ) حضرت با اين دستور ، گفته جدش امام على ( ع ) را تائيد كرده كه فرموده است ( موقعى غذا بخور كه گرسنه هستى و هنگامى هم از غذا دست بكش كه سير نشده‌اى ) بهتر است براى روشن شدن مصداق اين دستور ، گرسنگى و سيرى را توضيح بدهيم . گرسنگى چيست ؟ گرسنگى يك احساس طبيعى خاصى است كه هر وقت بدن آدمى نياز به غذا پيدا كند ، و جهاز هاضمه‌اش در حالت آرامش كامل و آمادگى باشد ، اين احساس بآدمى دست مىدهد تا طعام لازم را بمعده برساند و معده دوباره عمل هضم خود را شروع كند .